ISSN : 1302-7123 | E-ISSN : 1308-5123
The Medical Bulletin of Sisli Etfal Hospital - SETB: 54 (3)
Volume: 54  Issue: 3 - 2020
REVIEW ARTICLE
1.COVID-19 Management in Newborn Babies in the Light of Recent Data: Breastfeeding, Rooming-in and Clinical Symptoms
Ali Bulbul, Esra Agirgol, Sinan Uslu, Gizem Kara Elitok, Ahmet Tellioglu, Hasan Avsar, Alper Divarci, Evrim Kiray Bas, Ebru Turkoglu Unal
doi: 10.14744/SEMB.2020.90267  Pages 261 - 270
COVID 19 enfeksiyonu tüm dünyada hızlı bir şekilde yayılmaya devam etmekte, son olarak virüs yaklaşık 22 milyon kişiye bulaşmış ve 788 000 kişinin ölümüne neden olmuştur (21 Ağustos 2020). COVID 19 enfeksiyonun yenidoğan bebeklere etkisi tam olarak bilinmemektedir. Hastalığın yenidoğan bebekler üzerine etkisini bildiren yayınlar oldukça az ve genellikle olgu serilerinden oluşmaktadır. Veri yetersizliği nedeniyle yenidoğan bebeklerde hastalığın ideal bir yönetim metodu veya tedavi ve izlem klavuzu oluşturulamamaktadır. Son olarak yayınlanan vaka sayısı en yüksek üç çalışmada gebeğin son döneminde COVID 19 enfeksiyonu geçiren annelerin uygun hijyen ve bulaş önleme kurallarına uyduklarında bebeklerini emzirmelerinde bir sakınca saptanmadığı, gebelikte COVID 19 enfeksiyonu geçirenlerde maternal mortalitenin, preterm doğum sıklığının, sezaryen doğum oranlarının yüksek olduğu ve virüsün vertikal geçiş potansiyeline sahip olduğu, doğumdan sonra toplum kökenli COVID 19 enfeksiyonu geçiren bebeklerde sıklıkla ateş, hipoksemi, öksürük, taşipne daha az sıklıkta ise beslenme zorluğu, retraksiyon, ral, daire, nazal konjesyon ve burun akıntısı ile eksantem semptomlarının saptandığı bildirilmektedir. Virüsün intrauterin yaşama etkisi, plasentadan geçişi, doğumda sekresyonlarla bulaşı, anne sütü ile geçiş durumu tam olarak açıklanamamıştır. Yazımızda COVID 19 enfeksiyonu saptanan yenidoğan bebekler ile ilgili çalışmalar değerlendirilerek, epidemik veriler, klinik bulgular, tanı ve tedavide önerilen güncel bilgilerin derlenmesi amaçlandı. Gebeliğin son döneminde COVID 19 enfeksiyonu geçiren annelerin bebekleri ile yenidoğan döneminde enfeksiyonu geçiren bebekler hakkında kısıtlı sayıda yayınlanmış veri bulunmakla birlikte, gebeliğin erken döneminde virüs ile temasın fetusa etkileri ve virüs ile temas eden yenidoğan bebeklerin uzun dönemde sorunları ise bilinmezliğini korumaktadır. (SETB-2020-08-150)
COVID-19 infection proceeds to spread rapidly, it has affected approximately 22 million people and resulted in 770.000 deaths worldwide so far (18 August 2020). The effect of COVID-19 infection on newborn babies still remains unclear. There is limited data regarding the effect of the virus in fetal life and among neonates after birth. Due to insufficient data, an ideal management method or treatment and follow-up guideline for disease in newborn babies cannot be established. In the recent three studies with the highest number of cases, it is reported that mothers who had COVID-19 infection in the last trimester, can breastfeed their babies if they comply with the appropriate hygiene and transmission prevention rules. It is also reported that pregnant women who got infected during pregnancy, have higher rates of maternal mortality, preterm birth frequency and cesarean delivery. Moreover it is asserted that vertical transmisson of the virus is possible and the babies who have community-acquired COVID-19 infection after birth often have symptoms of fever, hypoxemia, cough, tachypnea, less frequently feeding difficulty, retraction, ral, nasal congestion and exanthema. Topics as; its transmission via vaginal secretions during vaginal delivery, presence of the virus in breast milk and whether it has a teratogenic effect in intrauterine period, have not been fully explained. In this study, it is aimed to review the studies on newborn babies with COVID-19 infection and to compile the epidemic data, clinical findings, diagnosis and current information recommended for treatment. Although there is a limited number of published data on babies of mothers who had COVID-19 infection in the last period of pregnancy and babies who had infection in the neonatal period, the effects of the virus on the fetus in the early period of pregnancy and the long-term problems of newborn babies remain unknown.

2.Pheochromocytoma and Paraganglioma: From Clinical Findings to Diagnosis
Nurcihan Aygun, Mehmet Uludag
doi: 10.14744/SEMB.2020.14826  Pages 271 - 280
The majority of pheochromocytoma (PCC) and paraganglioma (PGL) are endocrine active tumors, and they cause clinical symptoms by secreting excess one or more catecholamines (epinephrine, norepinephrine, and dopamine) and their inactive metabolites (metanephrine, normetanephrine, 3-metoxythromine). Although signs and symptoms regarding excess catecholamine often develop in PCC and PGL (PPGL), non-functional PPGLs may present with local compression symptoms. Persistent, sometimes worsening hypertension is the most common finding and occurs in 80-90% of the patients. Classically defined symptom triad; headache, sweating and palpitations are seen in only 25% of the patients with PCC. The difference of clinical symptoms may be related to the tumor secretion, epinephrine or norepinephrine. All patients with signs and symptoms suggestive of catecholamine excess should be screened by biochemical tests regardless of whether they have hypertension or not. Not all patients with newly diagnosed hypertension need to be screened, but only patients with additional tips for catecholamine excess should be screened. Approximately 20% of the PPGLs are diagnosed in childhood, and the male/female ratio is 2/1. 60-90% of pediatric patients present with hypertension. PPGL in pregnancy is rare, and the estimated incidence ranges between 1/15000-1/54000. Although early diagnosis is the most important factor in preventing mortality, diagnosis is not as easy as it is a rare condition. Hypertension is a common complication in pregnancy, occurring in 5-10%. Computed tomography should not be used as the imaging method during pregnancy; the first choice is magnetic resonance imaging with gadolinium or without contrast. Plasma free metanephrine or 24-hour urinary fractionated metanephrine level is recommended as a screening test for the diagnosis of PPGL in the Endocrine Society Clinical Practice Guideline. In suspicious situations, tests should be repeated. Since 40% of these patients have germline mutations, genetic tests are recommended for all patients with PPGL regardless of family history and age. Preoperative knowledge of germline mutations affects the surgical approach and the extent of adrenalectomy. After the biochemical diagnosis is made in PPGL, the tumor is localized with imaging methods to make the operation plan. In this review, we aimed to evaluate the clinical findings, diagnostic tests, and imaging studies for tumor localization in PPGL. (SETB-2020-06-098)
The majority of pheochromocytoma (PCC) and paraganglioma (PGL) are endocrine active tumors, and they cause clinical symptoms by secreting excess one or more catecholamines (epinephrine, norepinephrine, and dopamine) and their inactive metabolites (metanephrine, normetanephrine, 3-metoxythromine). Although signs and symptoms regarding excess catecholamine often develop in PCC and PGL (PPGL), non-functional PPGLs may present with local compression symptoms. Persistent, sometimes worsening hypertension is the most common finding and occurs in 80-90% of the patients. Classically defined symptom triad; headache, sweating and palpitations are seen in only 25% of the patients with PCC. The difference of clinical symptoms may be related to the tumor secretion, epinephrine or norepinephrine. All patients with signs and symptoms suggestive of catecholamine excess should be screened by biochemical tests regardless of whether they have hypertension or not. Not all patients with newly diagnosed hypertension need to be screened, but only patients with additional tips for catecholamine excess should be screened. Approximately 20% of the PPGLs are diagnosed in childhood, and the male/female ratio is 2/1. 60-90% of pediatric patients present with hypertension. PPGL in pregnancy is rare, and the estimated incidence ranges between 1/15000-1/54000. Although early diagnosis is the most important factor in preventing mortality, diagnosis is not as easy as it is a rare condition. Hypertension is a common complication in pregnancy, occurring in 5-10%. Computed tomography should not be used as the imaging method during pregnancy; the first choice is magnetic resonance imaging with gadolinium or without contrast. Plasma free metanephrine or 24-hour urinary fractionated metanephrine level is recommended as a screening test for the diagnosis of PPGL in the Endocrine Society Clinical Practice Guideline. In suspicious situations, tests should be repeated. Since 40% of these patients have germline mutations, genetic tests are recommended for all patients with PPGL regardless of family history and age. Preoperative knowledge of germline mutations affects the surgical approach and the extent of adrenalectomy. After the biochemical diagnosis is made in PPGL, the tumor is localized with imaging methods to make the operation plan. In this review, we aimed to evaluate the clinical findings, diagnostic tests, and imaging studies for tumor localization in PPGL.

ORIGINAL RESEARCH
3.Stigma-related Factors and their Effects on Health-care Workers during COVID-19 Pandemics in Turkey: A Multicenter Study
Gulsen Teksin, Ozlem Bas Uluyol, Ozge Sahmelikoglu Onur, Meryem Gul Teksin, Haci Mustafa Ozdemir
doi: 10.14744/SEMB.2020.02800  Pages 281 - 290
Amaç: Bulaşıcı hastalıklarla ilişkili damgalanma algısı sağlık çalışanlarında (SÇ) yaygın olarak görülür. Bu çalışmanın amacı, Sǒlerde koronavirüs hastalığı (COVİD-19) salgını sırasında damgalama ile ilişkili faktörleri ve damgalamanın etkilerini değerlendirmektir.
Yöntem: COVID-19 salgını sırasında aktif olarak çalışan 452 Sǒlere anonim online bir anket yapılmıştır. Tüm katılımcılara, elektronik ortamda bilgilendirilmiş onamları alındıktan sonra, sosyodemografik veri formu, COVID-19 ile ilgili anket, Sǒler için hazırlanan COVID-19 damgalanma formu, Hastane Anksiyete ve Depresyon Ölçeği (HADÖ), Psikolojik İyi Oluş Ölçeği, Dünya Sağlık Örgütü Yaşam Kalitesi Ölçeği-Kısa Formu (DSÖ-YKÖ-KF) ve Başa Çıkma Sitlleri Ölçeği-Kısa Formu (BÇSÖ-KF) uygulanmıştır.
Bulgular: Aşağıdaki özelliklerden biri veya daha fazlasına sahip Sǒlerde arasında damgalanma skoru algısı anlamlı derecede yüksekti: COVID-19 hastalarıyla çalışan ancak COVID-19 ile ilgili spesifik eğitim almamış olanlar, COVID-19 semptomlarını yaşayanlar, yaşadıkları anksiyete nedeniyle COVID-19 testi yaptırmayı geciktirenler, COVID-19 salgını sırasında psikolojik destek alanlar, COVID-19 salgını sırasında ya da öncesinde psikolojik rahatsızlığı olan veya intihar düşüncesi ya da girişmi olanlar (p<0.05). Damgalanma algısı skoru ile HADÖ arasında pozitif korelasyon gözlendi (p<0.05). Damgalanma algısı skoru ile Psikolojik İyi Oluş Ölçeği, BÇSÖ-KF problem odaklı başa çıkma ve duygu odaklı başa çıkma ile DSÖ-YKÖ-KF tüm alt grupları arasında negatif korelasyon gözlendi (p<0.05).
Tartışma: Bulgularımız Sǒlerde negatif damgalanma algısının psikolojik iyi oluşu ve yaşam doyumunu etkilediğini göstermiştir. COVID-19 salgını süresince, Sǒlerin damgalanmasını önlemek ve ruh sağlığını korumak ve yaşam kalitelerini artırmak için baş etme stratejilerini geliştirmek gerekir. (SETB-2020-07-133)
Objectives: Infectious diseases–related stigmatization is a common feature in health-care workers (HCWs). This study aims to evaluate the factors associated with stigmas and the effects of stigmatization in HCWs during the coronavirus disease (COVID-19) pandemic.
Methods: This study was conducted by an anonymous online survey of 452 actively working HCWs during the COVID-19 pandemic. All subjects provided informed consent electronically before registration and completed the sociodemographic data form, a questionnaire about COVID-19 pandemics, a COVID-19 stigmatization questionnaire for health-care workers, a hospital anxiety depression scale form (HADS), a psychological well-being scale form, the World Health Organization Quality of Life Scale short form (WHO-QOL BREF) and Coping Styles Scale brief form (CBSS-BF).
Results: Perception of stigma score was significantly higher among HCWs with one or more of the following characteristics: they had worked with patients with COVID-19 (+) but had no specific training related to coronavirus, experienced COVID-19 symptoms themselves, delayed testing due to anxiety, received psychological support during COVID-19 pandemics, suffered from a psychological disorder, or had suicidal thoughts/attempts before or during the COVID-19 pandemic (p<0.05). A statistically significant positive correlation was observed between the perception of stigmatization score and HAD-S (p<0.05). A statistically significant negative correlation was observed between the perception of the stigmatization score and the Psychological Well-Being Score, CSS-BF problem-focused coping and emotion-focused coping, and all subscales of WHOQOL-BRIEF (p<0.05).
Conclusion: The findings of our study showed that the negative perception of stigma in HCWs could affect their psychological well-being and life satisfaction. During the pandemic, it is necessary to prevent stigmatizing HCWs and improve coping strategies to protect their mental health and increase their life quality.

4.Comparison of the Video-assisted Thoracoscopic Lobectomy versus Open Thoracotomy for Primary Non-Small Cell Lung Cancer: Single Cohort Study with 269 Cases
Volkan Erdogu, Hasan Akin, Yasar Sonmezoglu, Ali Cevat Kutluk, Celal Bugra Sezen, Mustafa Vedat Dogru, Ozkan Saydam, Muzaffer Metin
doi: 10.14744/SEMB.2020.60963  Pages 291 - 296
Amaç
Çalışmamızda, küçük hücre dışı akciğer kanser olgularında, video yardımlı torakoskopik lobektomi ile açık torakotomi lobektomi sonuçlarını karşılaştırdık.
Materyal Metod
2017-2019 yılları arasında küçük hücreli dışı akciğer kanser tanısı ile lobektomi yapılan 269 olgu geriye dönük olarak tarandı. VATS lobektomi (VATS Grup) ve torakotomi lobektomi (Torakotomi Grup) olgularının sonuçları, hastanede kalış süresi, ameliyat sonrası erken dönem komplikasyonlar, tümör çapı ve tümör evresi yönünden karşılaştırıldı.
Sonuç
89 (%33) olguya VATS lobektomi yapılırken 180 (%67) olguya torakotomi lobektomi yapıldı. VATS Grubunda hastanede kalış süresi, Torakotomi Grubundan daha kısa olarak bulundu (4 güne karşılık 5,5 gün p<0.05). VATS Grubunda ortama tümör çapı, Torakotomi Grubuna göre daha kısa bulundu (2,66 cm’ e karşı 3,97 cm p<0.001). Ameliyat sonrası erken dönem komplikasyonlar VATS Grubunda istatistiksel olarak anlamlı şekilde kısaydı (n=15 (%16,8) e karşılık n=58 (%32,2) p<0,021).
VATS Grubunda ameliyat sonrası erken dönem komplikasyonlar daha az, hastanede kalış süresi daha kısadır. VATS lobektomi daha çok 3 cm’ den küçük tümörlerde tercih edilmektedir. (SETB-2020-05-061)
Objectives: This study aims to compare the outcomes of video-assisted thoracoscopic surgery (VATS) lobectomy with open thoracotomy lobectomy in patients with non-small cell lung cancer (NSCLC).
Methods: There were 269 cases with NSCLC who underwent lobectomy between 2017-2019; these cases were retrospectively studied. VATS lobectomy (VATS Group) and open thoracotomy lobectomy (Thoracotomy Group) patients’ results were compared according to the length of hospitalizations, early postoperative complications and tumor size and stages.
Results: VATS lobectomy was performed in 89 (33%) of these patients, whereas 180 (67%) patients underwent lobectomy using open thoracotomy for NSCLC. The findings showed that the average length of hospitalization was shorter in the VATS Group compared to the Thoracotomy Group (4 vs. 5.5 days) (p<0.05). It was found that the mean size of the tumour was smaller in the VATS Group when compared to the Thoracotomy Group (2.66 cm vs 3.97 cm) (p<0.001). Early postoperative complications were lower in the VATS Group (n=15, 16.8% vs n=58, 32.2%; p<0.021).
Conclusion: In VATS lobectomy cases, postoperative complications are less, and the length of hospitalization is shorter. VATS lobectomy is mostly preferred smaller than 3 cm tumor size.

5.Complex Anal Fistula: Long-Term Results of Modified Ligation of Intersphincteric Fistula Tract=LIFT
Mustafa Fevzi Celayir, Emre Bozkurt, Nurcihan Aygun, Mehmet Mihmanli
doi: 10.14744/SEMB.2020.89106  Pages 297 - 301
Objectives: The anal fistula is a permanent infectious tunnel formed between the anal canal and skin in the perianal region. Fistulas are treated by surgery at any stage. Many surgical methods have been reported to treat anal fistula. One of the promising surgical methods with a high success rate is ligation of the intersphincteric fistula tract, which is performed in anatomical spaces without damage to the internal and external sphincters. We evaluated the success rate of a modified ligation of the intersphincteric fistula tract procedure for complex anal fistulas in which the technical differences were minimized by the surgery being performed by the same surgical team.
Methods: In this study, Data of the 56 patients were retrospectively collected. Data regarding patient history, visual and digital anal examination, Cleveland Clinic Florida Fecal Incontinence (CCF-FI) score, anal-phase pelvic magnetic resonance imaging (MRI), rectosigmoidoscopy or colonoscopy and anal manometry were recorded. The changes in data recorded during the preoperative and postoperative periods were compared in each other.
Results: The mean age of the patients was 41±15.5 years. The number of patients for each fistula type compromised in this study was as follows in accordance with frequency: high transsphincteric fistula, high intersphincteric fistula, and horseshoe abscess. The fistula recurred in seven patients during postoperative follow-up and the success rate of modified LIFT was calculated as 87.5%. The change in the mean±SD preoperative and postoperative CCF-FI scores and anal pressure was not statistically significant.
Conclusion: One promising advantage of the ligation of the intersphincteric fistula tract procedure is that it turns a complex fistula into a simple fistula that can be treated with minimal risk of sphincter damage. (SETB-2020-06-090)
Objectives: The anal fistula is a permanent infectious tunnel formed between the anal canal and skin in the perianal region. Fistulas are treated by surgery at any stage. Many surgical methods have been reported to treat anal fistula. One of the promising surgical methods with a high success rate is ligation of the intersphincteric fistula tract, which is performed in anatomical spaces without damage to the internal and external sphincters. We evaluated the success rate of a modified ligation of the intersphincteric fistula tract procedure for complex anal fistulas in which the technical differences were minimized by the surgery being performed by the same surgical team.
Methods: In this study, Data of the 56 patients were retrospectively collected. Data regarding patient history, visual and digital anal examination, Cleveland Clinic Florida Fecal Incontinence (CCF-FI) score, anal-phase pelvic magnetic resonance imaging (MRI), rectosigmoidoscopy or colonoscopy and anal manometry were recorded. The changes in data recorded during the preoperative and postoperative periods were compared in each other.
Results: The mean age of the patients was 41±15.5 years. The number of patients for each fistula type compromised in this study was as follows in accordance with frequency: high transsphincteric fistula, high intersphincteric fistula, and horseshoe abscess. The fistula recurred in seven patients during postoperative follow-up and the success rate of modified LIFT was calculated as 87.5%. The change in the mean±SD preoperative and postoperative CCF-FI scores and anal pressure was not statistically significant.
Conclusion: One promising advantage of the ligation of the intersphincteric fistula tract procedure is that it turns a complex fistula into a simple fistula that can be treated with minimal risk of sphincter damage.

6.Kidney Transplantation: Single Center Experience
Ulas Sozener, Tevfik Eker, Sadik Ersoz
doi: 10.14744/SEMB.2018.09794  Pages 302 - 305
Amaç
Bu çalışmada, merkezimizin kadaverik ve canlı vericili renal transplantasyon deneyiminin aktarılması amaçlanmaktadır.
Gereç ve Yöntem
Organ nakli merkezimizde Eylül 2009-Şubat 2015 tarihleri arasında 417 hastaya renal transplantasyon yapılmıştır.
Bulgular
Renal transplantasyon yapılan hastaların 231’i erkek, 186’si kadın idi. 417 transplantasyonun, 385’i canlı vericili, 32’si kadavradan gerçekleştirildi.
Sonuç
Merkezimizin renal transplatasyon deneyiminde morbidite ve mortalite oranları literatür ile uyumludur. (SETB-2018-04-068)
Objectives: This study aims to present our cadaveric and living related donor kidney transplantation experience.
Methods: Between September 2009 to February 2015, renal transplantations were performed to 417 patients in Medicana International Ankara Hospital organ transplantation center.
Results: Of the patients, 231 were male, and 186 were female. Of the transplantations, 385 came from a living donor, and 32 came from a cadaver donor. The degree of kinship; 324 (77.7%) transplants were received from relatives, 5 (14.1%) with approval by the ethical committee, 32 (7.7%) from cadavers and two (0.5%) with cross-matching. Post-Operative Complications in recipients; lymphocele was found within the graft in two cases, urinary anastomosis leakage was detected in two cases, wound infection was detected in four cases, and hematoma in one case. We had no mortality in post operative or early follow up periods.
Conclusion: The morbidity and mortality rates in our organ transplantation center, regarding renal transplantations, are consistent with the literature.

7.Evaluation of Pediatric Fingertip Injuries Using Etiology, Demographics and Therapy
Ali Ozgur Karakas, Erkan Yuce
doi: 10.14744/SEMB.2018.82788  Pages 306 - 312
Amaç: Bu çalışmada 4 yıllık süreçte parmak ucu yaralanması nedeniyle acil serviste değerlendirerek tedavi ettiğimiz 354 pediatrik olgu etiyoloji, demografik bilgiler, tedavi ve komplikasyonlar açısından incelenmiştir. Çalışmanın amacı çocuk hastalarda sık görülen parmak ucu yaralanmalarına dikkat çekmek ve önleyici stratejiler geliştirilmesine yardımcı olmaktır.
Yöntem: Çalışmaya dahil edilen 354 hastalanın 191 tanesi erkek çocuk 163 tanesi kız çocuktu. Yaşları 6 ay ile 17 yaş arasında değişmekteydi. Bu hastalar cinsiyete, yaralanan el ve parmaklara, yaralanma mekanizmasına, yaralanma bölgesine, seçilen tedavi yöntemlerine ve komplikasyonlara gore sınıflandırılarak incelendi. Ameliyatların tamamında lokal anestezi altında çalışıldı. Hastaların tamamına acil serviste girişim yapılarak hastalar aynı gün taburcu edildi.
Bulgular: Çalışmamızda incelenen hasta grubunda erkek çocukların (%54) kız çocuklara göre (%46) daha fazla yaralndığı görüldü. Sağ elin (%65.3), sol ele (%34.7) göre çok daha fazla yaralandığı görüldü. En fazla yaralanmanın 136(%38.4) hastada orta parmakta olduğu, bunu 120(%33.9) hastada yüzük parmağın takip ettiği gözlendi. Bu yaralanmaların en sık görüldüğü yaş 5 olarak belirlendi. En sık yaralanma tipi %83.3 oranla ezilme tipi yaralanma olarak görülmüşken, bunun da en sık nedeninin kapıya sıkışma tarzı yaralanmalar olduğu görüldü. Bu yaralanmaların çoğuna cerrahi müdahale gerekmişken, uygun hastalarda yara bakımı ile sekonder iyileşme ile tedavi yapıldı.
Tartışma: Çocukluk çağında oldukça el yaralanmaları oldukça sıktır ve parmak ucu yaralanmaları bunların arasında çoğunluğu oluşturur. Çocukluk çağında olan bu yaralanmalar ileri dönemde bu hastalarda önemli fonksiyonel, estetik ve psikolojik sekellere yol açmaktadır. Bu yaralanmaların etiyolojisi, dağılımı ve mekanizmaları hakkında bilgi sahibi olmak, bu konuda önleyici tedbirlerin geliştirilmesine imkan verecektir. (SETB-2018-07-099)
Objectives: In this study, 354 pediatric cases were evaluated and treated at the emergency service department due to fingertip injuries in a four years period. The data were studied using etiology, demographics, treatment and complications. This study aims to draw attention to fingertip injuries that are very common in childhood and to help developing preventive strategies.
Methods: Of the 354 patients, 191 were boys and 163 were girls. Their ages ranged from six months to 17 years. These patients were studied concerning sex, injured hand and fingers, injury mechanism, injury zone, selected treatment modalities and complications. All interventions were performed under local anesthesia at the emergency service department. Patients were discharged on the same day.
Results: In our study group, the male patients (54%) were more affected than the girls (46%). It was observed that the right hand (65.3%) was much more vulnerable to the injury than the left hand (34.7%). It was determined that the most injured fingers were middle fingers in the 136 (38.4%) of the patients, followed by the ring finger (33.9%). Injury was most frequent at five years old patient group. The most frequent type of injury was crush type injuries with a rate of 83.3%, and among crush type injuries, the most common mechanism was trapping of fingers in the doors or windows. While many of these injuries required surgical intervention, appropriate patients were treated with wound care and secondary wound healing.
Conclusion: In childhood, hand injuries are quite frequent and fingertip injuries constitute the majority of these entities. These childhood injuries lead to significant functional, aesthetic and psychological sequelae in these patients. The knowledge about the etiology, distribution and mechanisms of these injuries will enable the development of preventive measures in this regard.

8.Bronchial Artery Embolization, an Increasingly Used Method for Hemoptysis; Treatment and Avoidance
Ugur Temel, Asli Gul Akgul, Sevtap Dogan
doi: 10.14744/SEMB.2020.68870  Pages 313 - 319
Amaç: Hemoptizi ciddi bir klinik açısından uyarıcı bir semptomdur. Hayatı tehdit eden komplikasyonlarla seyredebilmektedir. Sebep olan hipertrofik ve frajil brponşiyal arterlerin etyopatogenezinde sıklıkla bronşektazi, sarkoidoz, aktif ya da sekel tüberküloz, aspergillom, akciğer kanseri veya kistik fibroz yer almaktadır. Bronşiyal arter embolizasyonu (BAE), radyologlar tarafından yıllardır tanı ve tedavi amacı ile kullanılan anjiyografi eşliğinde yapılan yöntemlerden birisidir. Sıklıkla hemoptizi hastaları için uygulanmaktadır. Bu girişimsel yöntem ile, hemoptizi durdurularak özellikle de acil koşullarda olası yüksek morbidite ve mortalite ile cerrahi riskinden kaçınılabilmekte, ya da daha iyi koşullardaki bir cerrahi müdahaleye zaman kazandırılabilmektedir. Bronşiyal arter embolizasyou uygulanan hastalarımızla ilgili klinik tecrübemizi paylaşarak sonuçlarımızı literatürlerle kıyaslamak istedik.
Hastalar ve Yöntem: Otuz dokuz hastaya (29 erkek, 10 kadın), embolizasyon hedeflenerek anjiyografi işlemi uygulandı. Patolojiler 37 hastada hemoptizi, 2 hastada Castleman hastalığı tanılı idi. Embolizasyon, 6 hastaya bilateral olacak şekilde 33 hastaya uygulandı.
Bulgular: Hemoptizi tanılı hastaların %91.8’inde kanama tarafının tespiti için Bilgisayarlı Tomografi (BT) kullanıldı, %53 hastada bronkoskopiden faydalanıldı. Embolizasyon için en sık Polivinil alkol (n: 27) kullanıldı. Altı hastada (%19.3) hemoptizi tekrarladı, 4 hastaya tekrar embolizasyon yapmak üzere tüm hastalarda tedavi başarıyla sağlandı. Bir hastada geçici görme kaybı şeklinde majör bir komplikasyon gözlendi.
Sonuç: Bronşiyal arter embolizasyonu, cerrahiye kıyasla daha tolere edilebilir, düşük komplikasyon oranları ile başta hemoptizi olmak üzere değişik patolojilerde yüksek başarı ile kullanılan minimal invazif bir yöntemdir. Altta yatan esas patolojiyi tespit etmek ve elektif koşullarda bir cerrahi girişim öncesi zaman kazandırması açısından metodun kullanımı giderek artmaktadır. (SETB-2020-05-047)
Objectives: Hemoptysis is an alarming symptom. It may cause some severe life-threatening complications. Hypertrophic and fragile bronchial artery causes hemoptysis and occurs mostly in bronchiectasis, sarcoidosis, active or sequelae tuberculosis, aspergilloma, lung cancer or cystic fibrosis. Bronchial artery embolization is one of the angiographic methods used in diagnosis and treatment for years performed by radiologists. Hemoptysis is used mostly in patients with hemoptysis. Using this method, surgical management with high mortality and morbidity rates can be avoided or better conditions for surgery can be provided via stopping hemorrhage before surgery. We aim to share the experiences of our hospital about patients who underwent bronchial artery embolization and compare our results with the literature.
Methods: Thirty-nine patients (29 male, 10 female) underwent angiography-aiming embolization. Pathologies were hemoptysis in 37 patients, Castleman disease in two patients. Embolization was performed in 33 patients; 31 for hemoptysis, two for Castleman disease. Bilateral embolization was performed in six patients.
Results: Computed tomography (CT) was helpful in diagnosing the side of bleeding in 91.8% of the patients with hemoptysis. Bronchoscopy was diagnostic in 53% of patients. Polyvinyl alcohol (n=27) was mostly used for embolization. Hemoptysis recurred in six patients (19.3%). All were managed successfully, of four with re-embolization. One major complication, transient blindness, was observed.
Conclusion: Bronchial artery embolization is minimally invasive, more tolerable compared to surgery can be managed with high success and lower complication rates, especially hemoptysis and in some other situations. It provides time for evaluating the underlying disease and delaying surgery for elective conditions. That is why this method has been used increasingly.

9.Randomized Prospective Comparison of Glidescope Video Laryngoscope with Macintosh Laryngoscope in Adult who Underwent Thyroid or Parathyroid Surgery Using Neuromonitorization
Murat Güneş, Ayse Surhan Cinar, Mehmet Uludag
doi: 10.14744/SEMB.2020.06887  Pages 320 - 326
Introduction and Aim: The aim of this study was to compare the effects of Glidescope Video Laryngoscope (GVL) and Machintosh Laryngoscope (ML) on hemodynamic response, intubation time and mucosal damage in adult patients who underwent thyroid or parathyroid surgery using neuromonitorization.
Materials and Methods: A total of 180 patients, aged between 22 and 65 classified as Class I-II in ASA (American Society of Anesthesiologists) and operated under elective conditions were included in the study. Patients were assigned into two groups: those intubated with GVL Group G (n: 90) and those intubated with ML Group M (n: 90). In both groups intubation time and number of trials were recorded. HR (Heart Rate), SpO2 (Peripheral Capillary Oxygen Saturation), SBP (Systolic Blood Pressure), DBP (Diastolic Blood Pressure) and MBP (Mean Blood Pressure) scores were recorded at preinduction, post-induction, post-intubation and 3 minutes after intubation. Post-operative intubation-associated complications recorded.
Results: Post intubation HR, DBP and MBP scores were found to be significantly higher in Group M than Group G (p=0,006, p = 0.013, p = 0.011). Intubation time was found to be significantly higher in Group G than in group M (35.3 ± 10.3, 22.1 ± 7.7 sec). There was no significant difference between the groups number of trials and intubation-associated complications.
Giriş ve Amaç: Bu çalışmanın amacı, Glidescope Video Laringoskop (GVL) ve Machintosh Laringoskop'un (ML) erişkin hastalarda nöromonitorizasyon uygulanan tiroid veya paratiroid vakalarında hemodinamik yanıt, entübasyon süresi ve mukozal hasar üzerindeki etkilerini karşılaştırmaktı.
Gereç ve Yöntem: Çalışmaya, 18–65 yaş arasında, ASA (American Society of Anesthesiologists) I-II sınıfında, elektif şartlarda opere olan 180 hasta dahil edildi. GVL ile entübe edilenler grup G (n: 90), ML ile entübe edilenler grup M (n: 90) olmak üzere hastalar iki gruba ayrıldı. Her iki grupta entübasyon süresi ve deneme sayısı kaydedildi. Preindüksiyon, postindüksiyon, postentübasyon sonrası hemen ve entübasyondan sonraki 3. dakikadaki KTA (Kalp Tepe Atımı), Spo2 (Periferik oksijen satürasyonu), SAB (Sistolik Arter Basıncı), DAB (Diyastolik Arter Basıncı) ve OAB (Ortalama Arter Basıncı) değerleri kaydedildi. Ameliyat sonrası entübasyonla ilişkili komplikasyonlar kaydedildi.
Bulgular:
Entübasyon sonrası KTA, SAB ve OAB skorları Grup M'de Grup G'ye göre anlamlı derecede yüksek bulundu (p = 0,006, p = 0,013, p = 0,011). Entübasyon süresi Grup G'de grup M'ye göre anlamlı derecede yüksek bulundu (35.3 ± 10.3, 22.1 ± 7.7 sn). Gruplar arasında deneme sayısı ve entübasyonla ilişkili komplikasyonlarda anlamlı fark yoktu.
Sonuç: GVL’nin uzun entübasyon süresine rağmen geliştirilmiş görünürlüğü sayesinde hemodinamiye daha az olan etkisinden ve mukozal hasarlanmayı artırmamasından dolayı nöromonitorizasyon için düşük doz kas gevşetici ile entübe edilen tiroid veya paratiroid vakalarında ilk tercih laringoskopi yöntemi olabileceği kanaatindeyiz. (SETB-2020-06-095)
Objectives: The present study aims to compare the effects of Glidescope Video Laryngoscope (GVL) and Machintosh Laryngoscope (ML) on the hemodynamic response, intubation time and mucosal damage in adult patients who underwent thyroid or parathyroid surgery using neuromonitorization.
Methods: In this study, 180 patients, aged between 22 and 65 classified as Class I-II in ASA (American Society of Anesthesiologists) and operated under elective conditions were included. Patients were assigned into two groups: Patients intubated with GVL Group G (n=90) and patients intubated with ML Group M (n=90). In both groups, intubation time and the number of trials were recorded. HR (Heart Rate), SpO2 (Peripheral Capillary Oxygen Saturation), SBP (Systolic Blood Pressure), DBP (Diastolic Blood Pressure) and MBP (Mean Blood Pressure) scores were recorded at preinduction, post-induction, post-intubation and three minutes after intubation. Post-operative intubation-associated complications were recorded.
Results: Post intubation HR, DBP and MBP scores were found to be significantly higher in Group M than Group G (p=0,006, p=0.013, p=0.011). Intubation time was found to be significantly higher in Group G than in group M (35.3±10.3, 22.1±7.7 sec). There was no significant difference between the groups’ number of trials and intubation-associated complications.
Conclusion: Despite its long intubation time, we believe that GVL may be the first choice laryngoscopy method in the thyroid or parathyroid cases that intubated with a low dose muscle relaxant for neuromonitoring since it has a slight effect than ML on hemodynamism it does not increase mucosal damage and has improved visibility.

10.Diagnosis and Treatment of Transforaminal Epidural Steroid Injection in Lumbar Spinal Stenosis
Ismail Yuce, Okan Kahyaoglu, Muzeyyen Ataseven, Halit Cavusoglu, Yunus Aydin
doi: 10.14744/SEMB.2020.89983  Pages 327 - 332
Giriş: Transforaminal epidural steroid enjeksiyonu uygulaması bel ve bacak ağrısı şikayetini azaltmakta ve günlük aktiviteye dönmeyi sağlamaktadır. Çalışmamızda yaygın olarak lomber disk hernisi tedavisi için uygulanan transforaminal epidural steroid enjeksiyonunun lomber spinal stenoz tedavisinde uygulanmasını inceledik ve lomber spinal stenozda tanısal yaklaşımdaki tecrübelerimizi ortaya koyduk.
Yöntem: Çalışmamıza; Haziran 2014 ile Haziran 2018 arasında kliniğimizde Evre B lomber spinal stenoz tanısı ile transforaminal epidural steroid enjeksiyonu uygulanan 37 hasta dahil edildi. Hastalar uygulama öncesinde ve uygulamadan sonra 2.hafta ve 3./6. ay ve 1. yılda Oswestry Disability Index and Visual Analog Skala ile değerlendirildi. Uygulamadan bir yıl sonra cerrahi tedavi yönünden incelendi.
Bulgular: Hastaların ortalama Visual Analog Skalası uygulama öncesinde 5.1±0.3, iki hafta sonra 2.7±0.1, 3 ay sonra 2.8±0.2 ve 6 ay sonra 3.1±0.1 idi. Visual Analog Skalasındaki iyileşmenin uygulama öncesine göre 2 hafta sonra ve sırası ile 3 ve 6 aydaki değişiminin istatistiksel olarak anlamlı olduğu tespit edildi. Ortalama Oswestry Disability Index’I uygulama öncesi ve sırası ile 2 hafta sonra, 3,6 ay sonra 29.6±0.4, 14.1±0.3, 15.3±0.5, 24.4±0.2 idi. Oswestry Disability Index değişiminin de uygulama öncesine göre istatistiksel olarak anlamlı olduğu tespit edildi.
Sonuç: Transforaminal epidural steroid enjeksiyonu, lomber spinal stenozun cerrahi olmayan tedavisi için güvenli uygulamadır ve bu uygulama lomber spinal stenozun cerrahi tedavi tanısına destek olarak tercih edilebilir. (SETB-2019-12-153)
Objectives: Transforaminal epidural steroid injection reduces the low back-leg pain and enables daily activities of the patients. In this study, we aim to evaluate the treatment of transforaminal epidural steroid injection for lumbar spinal stenosis, which was mainly performed for lumbar disc herniation and share our diagnostic experience for lumbar spinal stenosis which is treated surgically.
Methods: In our study, 37 patients were included who were treated by transforaminal epidural steroid injection for Grade B lumbar spinal stenosis in our clinic between June-2014 and June-2018. We evaluated the patients at the second weeks, third/sixth months and one year after the treatment by Oswestry-Disability-Index and Visual-Analogue-Scale and followed up for surgical treatment after one year.
Results: The mean low back and leg pain Visual Analogue Scale was 5.1±0.3 before the transforaminal epidural steroid injection procedure, and it was 2.7±0.1 after two weeks. It was 2.8±0.2, 3.1±0.1 at three and six months after procedure, respectively. The improvement of low back-leg pain mean Visual-Analogue-Scale is statistically significant at two weeks, three and six months after transforaminal epidural steroid injection procedure, respectively. The mean Oswestry-Disability-Index was 29.6±0.4 before the transforaminal epidural steroid injection procedure, and it was 14.1±0.3 after two weeks. It was 15.3±0.5, 24.4±0.2 at three and six months after procedure, respectively. The improvement of Oswestry-Disability-Index is statistically significant at two weeks, three-six months.
Conclusion: The transforaminal epidural steroid injection is safe procedure for non-surgical treatment of lumbar spinal stenosis and this procedure may be preferred support to the indication of the surgical treatment of level of lumbar spinal stenosis.

11.Our Experience with Laparoscopic Pyloromyotomy in Patients with Infantile Hypertrophic Pyloric Stenosis
Meltem Kaba, Cetin Ali Karadag, Mesut Demir, Nihat Sever, Aydin Unal, Melih Akın, Ali Ihsan Dokucu
doi: 10.14744/SEMB.2018.16779  Pages 333 - 336
Amaç: İnfantil hipertrofik pilor stenozunun (İHPS) tedavisinde laparaskopik piloromiyotomi ameliyatındaki deneyimlerimiz doğrultusunda tekniğimizin gözden geçirilmesi ve sunulması amaçlanmıştır.
Gereç ve yöntem: Kliniğimizde Nisan 2016-Nisan 2018 tarihleri arasında laparaskopik piloromiyotomi uygulanan toplam 15 İHPS’li olgunun kayıtları geriye dönük olarak incelendi. Olgular kullanılan laparaskopik teknikteki değişim, peroperatif ve postoperatif cerrahi komplikasyonlar açısından değerlendirildi.
Bulgular: Erkek-kız oranı 2.7: 1 olan hastaların başvuru yaşı 36.5 (25-110) gün idi. Tüm hastalarda fışkırır tarzda şiddetli safrasız kusma ve 8 olguda ise belirgin kilo alamama şikayeti saptandı. Hastaların bir tanesinin situs inversus totalis olması dışında ek tıbbi durum saptanmadı. Bir hastanın peroperatif olarak pilor stenozu olmadığı anlaşıldı. Bir hasta yetersiz piloromiyotomi tanısı ile tekrar opere edildi. Bir hastada peroperatif teknik zorluk nedeniyle açık ameliyata dönüldü. İlk laparaskopik piloromiyotomi vakasının ameliyat süresi 110 dakika iken serideki son ameliyatın süresi 35 dakika olarak kayıt edildi.
Sonuç: İnfantil hipertrofik pilor stenozu cerrahisinde laparaskopik yaklaşım, minimal invaziv cerrahiyi rutin uygulamakta olan cerrahlar için, hızlı bir öğrenme eğrisi ile iyi sonuçlara ve tatmin edici bir cerrahiye dönüşmektedir. (SETB-2018-07-097)
Objectives: In this study, we aim to discuss our experience with laparoscopic pyloromyotomy in patients with infantile hypertrophic pyloric stenosis (IHPS) and skills development throughout our learning curve.
Methods: We retrospectively collected data from 15 patients with IHPS who underwent laparoscopic pyloromyotomy between 2016 and 2019 in our clinic. Evolution in operation techniques, peroperative and postoperative surgical complications were analysed.
Results: In this research, 15 patients (male-to-female ratio: 2.7/1) were studied. The median age at presentation was 36.5 days (25-100 days). Non-bilious projectile vomiting was seen in all of the patients, and in eight cases, marked failure to thrive was seen. Situs inversus totalis was seen in one of the cases as an associated anomaly, no other anomalies were noted. A palpable olive-shaped mass was found in only 33% of infants (five cases). A patient was detected to have no IHPS peroperatively. One of the cases was converted to open technique due to peroperative technical difficulties. A patient underwent 2nd operation due to incomplete pyloromyotomy. The duration of the first and last cases was 110 mins and 35 mins, respectively.
Conclusion: The laparoscopic approach in patients with infantile hypertrophic pyloric stenosis can result in good postoperative outcomes and satisfying surgery in the hands of surgeons who perform minimally invasive surgery routinely.

12.Midterm Neuromotor Development Results of Preterm Babies less than 34 Weeks Gestational Age
Ali Bulbul, Dilek Kabakci Kaya, Gulperi Yagar Keskin, Gulsen Kose, Lida Bulbul, Gizem Kara Elitok, Ebru Ayyildiz, Evrim Kiray Bas, Sinan Uslu
doi: 10.14744/SEMB.2020.06881  Pages 337 - 345
Amaç: Çalışmamızda prematüre bebeklerin orta dönemde (3 yaş) nöromotor gelişimini değerlendirmek ve nöromotor gelişimine etki eden risk faktörlerini belirlemek amaçlandı.
Gereç ve Yöntem: Hastanemizde 2011-2014 tarihleri arasında doğan ve yenidoğan kliniğimize yatırılan, gebelik haftası 34 hafta ve altında olan tüm bebekler çalışmaya alındı. Hastaların prenatal, perinatal ve postnatal özellikleri kaydedildi. Poliklinik takibi olan ve çalışmaya katılmayı kabul eden ailelerden çalışma onamı alındı. Bebeklere nörolojik muayene ve Denver II Gelişimsel Tarama Testi (DGTT-II) uygulanarak sonuçları kaydedildi. Nörogelişim üzerine etki eden faktörler incelendi.
Bulgular: Çalışma süresince 96 bebeğin tam verisi elde edildi. Olguların 50’si (% 52,1) kız idi. Bebeklerin doğum kilosu ortalama 1542,1±518,5 gram iken, muayene sırasındaki düzeltilmiş yaşlarının ortalaması 20,9±10,7 ay idi. Nörolojik muayene ile 11 bebekte (%11,5) serebral palsi, DGTT-II ile 15 bebekte (% 15,6) gelişimsel gerilik saptandı. Düşük doğum ağırlığı, gebelik süresinin 25-26 hafta olması, Apgar skorunun 5.dakikada <7 olması serebral palsi ve anormal DGTT-II sonucu için ana risk faktörleri olduğu (p<0.05) belirlendi. Anormal nörolojik muayenesi saptanan bebeklerde bronkopulmoner displazi, sepsis, intraventriküler kanama sıklığı yüksek saptandı (p<0.05). Anormal DGTT-II sonucu olan bebeklerde ise respiratuvar distress sendromu, bronkopulmoner displazi ve sepsis sıklığı yüksek saptandı (p<0.05).
Sonuç: Çalışmamızda doğum süresi 34 haftanın altında olan preterm bebeklerde anormal nörolojik muayene oranı %11,5 ve anormal DGTT-II oranı %15,6 olarak saptandı. Nöromotor gelişimi etkileyen ana faktörlerin gebelik haftası, doğum ağırlığı ve 5. dakika Apgar skoru olduğu görüldü. Anormal nörolojik muayenesi olan bebeklerde bronkopulmoner displazi, sepsis ve intraventriküler kanama sıklığı, anormal DGTT-II sonucu olan bebeklerde ise respiratuvar distres, bronkopulmoner displazi ve sepsis sıklığı yüksek oranda saptandı. (SETB-2020-02-026)
Objectives: This study aimed to evaluate the neuromotor development of premature babies and to determine the risk factors affecting neuromotor development in the middle time (3 years).
Methods: All babies with ≤34 weeks gestational age and born between 2011-2014 and hospitalized in our neonatal clinic were included in this study. Prenatal, perinatal and postnatal features of the babies were recorded. Consent was obtained from the families who had an outpatient follow-up and agreed to participate in this study. Neurological examination and Denver II Developmental Screening Test (DDST-II) were applied to babies and their results were recorded. Factors affecting neurodevelopment were evaluated.
Results: Complete data for 96 of the study infant were obtained. Fifty (52.1%) of the cases were female. The mean birth weight was 1542±518 grams. The mean corrected age was 20.9±10.7 months at the time of the examination. It was found cerebral palsy in 11 babies (11.5%) with the neurological examination and developmental retardation in 15 babies (15.6%) with DDST-II. Low birth weight, a gestational period of 25-26 weeks, Apgar score at 5th minute <7 were found to be the main risk factors for cerebral palsy and abnormal DDST-II result (p<0.05). In babies with abnormal neurological examination, the frequency of bronchopulmonary dysplasia, sepsis and intraventricular hemorrhage were found to be high (p<0.05), and in babies with abnormal DDST-II results the frequency of respiratory distress syndrome, bronchopulmonary dysplasia and sepsis were found to be high (p<0.05).
Conclusion: In our study, abnormal neurological examination rate was found 11.5% in preterm infants with gestational age ≤34 weeks, and the rate of abnormal DDST-II was found 15.6%. The main factors affecting neuromotor development were gestational week, birth weight and 5th minute Apgar score. The frequency of bronchopulmonary dysplasia, sepsis and intraventricular hemorrhage in babies with abnormal neurological examination, and the frequency of respiratory distress, bronchopulmonary dysplasia and sepsis were found to be high in babies with abnormal DDST-II.

13.The Relation between Homocysteine Levels in Patients with Acute Coronary Syndrome and Grace Score
Aslihan Calim, Fatma Paksoy Turkoz, Yuksel Asli Ozturkmen, Emrah Erkan Mazi, Elif Guven Cetin, Nazan Demir, Fatih Borlu
doi: 10.14744/SEMB.2018.77864  Pages 346 - 350
Amaç: Bu çalışmada akut koroner sendromlu hastalarda homosistein düzeyinin GRACE skorlaması ile ilişkisini araştırdık.
Materyal-Metod: Aralık 2008-Mart 2010 tarihleri arasında hastanemiz Koroner Yoğun Bakım Ünitesi’ nde yatan 140 olgu NonST MI ve 51 olgu ST elevasyonlu MI olmak üzere toplam 191 hasta çalışma kapsamına alındı. Homosisteinin referans aralığı, erişkin erkek ve kadınlarda 5-15 Mmol/ L’ dir. GRACE risk skorunda daha önce tanımlandığı üzere yaş, kalp hızı, sistolik kan basıncı, serum kreatinin düzeyi, Killip sınıfı, başvuruda kardiyak arrest, artmış kardiyak enzimler ve ST segment depresyonuna göre hastalar düşük, orta, yüksek olmak üzere üç risk grubuna ayrıldı. Akut Koroner Sendromlu hastalarda homosistein düzeyinin GRACE risk skoru ile ilişkisi değerlendirildi.
Bulgular: Çalışmamızda NonST MI grupta;homosistein ile GRACE risk skoru arasında zayıf düzeyde olmakla beraber istatistiksel olarak pozitif yönde,anlamlı bir ilişki görülmektedir (p< 0,05). ST elevasyonlu MI grubunda ise homosistein ile GRACE risk skoru arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki görülmemektedir (p> 0,05). Tüm olgularda bakıldığında; homosistein ile GRACE risk skoru arasında zayıf düzeyde olmakla beraber istatistiksel olarak pozitif yönde, anlamlı bir ilişki görülmektedir (p< 0,05).
Sonuç: Homosistein kardiyovasküler hastalıklar için tanımlanan klasik risk faktörlerinden bağımsız bir risk faktörüdür. Bu yüzden aterosklerotik koroner arter hastalığı risk faktör değerlendirilmesine rutin plazma homosistein düzeylerine bakılması gerektiğine inanmaktayız. (SETB-2018-09-127)
Objectives: This study investigated the correlation between homocysteine levels in patients with Acute Coronary Syndrome and GRACE Score.
Methods: This study included 191 cases -140 Non-ST MI cases and 51 MI with ST-elevation cases in Şişli Etfal Training and Research Hospital Coronary Intensive Care Unit between December 2008 and March 2010. Homocysteine was measured by immulite 2000 device, using kemiluminesans method and competitive immunoassay principle and a kit by DPC was used during the measurement. The reference range given by the producing company was between 5-15 Mmol/L for male and female adults. The patients were classified into three risk groups as low, medium and high on the basis of the criteria identified in GRACE risk score: age, heart rate, systolic blood pressure, serum creatine levels, Killip classification, cardiac arrest on admission, increased cardiac enzymes and ST segment depression. The relation between homocysteine levels in patients with Acute Coronary Syndrome and GRACE risk score was evaluated.
Results: In the Non-ST MI group, a statistically-moderate positive correlation was seen between homocysteine and GRACE risk score during the study (p<0.05). However, in the MI with ST-elevation group, no correlation was found between homocysteine and GRACE risk score (p>0.05). Overall, despite the low figures, a meaningful positive relation was observed between homocysteine and GRACE risk score in all cases.
Conclusion: Homocysteine is independent of other classic risk factors for cardiovascular diseases. Therefore, we believe that routine plasma homocysteine levels should be checked when evaluating risk factors for Atherosclerotic Coronary Artery disease.

14.The Compatibility of Hemoglobin A1c with Oral Glucose Tolerance Test and Fasting Plasma Glucose
Elif Guven Cetin, Nazan Demir, Kubra Kalkan, Yuksel Asli Ozturkmen, Perin Nazif, Sumeyra Yildirim Yucelen, Aslihan Calim, Fatih Borlu, Yuksel Altuntas
doi: 10.14744/SEMB.2018.97992  Pages 351 - 356
Giriş: Diyabetes mellitus (DM) sürekli tıbbi bakım gerektiren, kronik bir metabolizma hastalığı olup prevelansı dünya çapında giderek artmaktadır. Prediyabet ve diyabetin erken tanısı, yol açtığı mortalite, morbidite ve bunların getireceği maliyet göz önüne alındığında önem teşkil etmektedir. DM tanısında altın standart olarak kabul edilen oral glukoz tolerans testinin (OGTT) uygulamadaki zorlukları ve tekrarlanabilirliğinin güç olması nedeniyle daha kolay uygulanabilir tanı testlerine ihtiyaç duyulmaktadır. Bu çalışmada hemoglobin A1c’nin (HbA1c) Türk toplumunda diyabet ve prediyabeti öngörmedeki geçerliliğinin anlaşılması, HbA1c’nin diğer diyabet tanı testleri ile olan uyumunun değerlendirilmesi amaçlanmıştır.
Yöntem ve Gereçler: 01.01.2013 ile 30.06.2014 tarihleri arasında Sağlık Bilimleri Üniversitesi Şişli Hamidiye Etfal Eğitim ve Araştırma Hastanesi iç hastalıkları polikliniği ve endokrinoloji polikliniğine başvurmuş, bilinen diyabet ve prediyabet tanısı olmayan, 18 yaşından büyük hastalar çalışmaya dahil edilmiştir. OGTT yapılmış, açlık plazma glukozu (APG) ve HbA1c düzeyi ölçülmüş olan kişiler retrospektif olarak taranarak, OGTT ve APG ile HbA1c sonuçları arasındaki uyum araştırılmıştır.
Bulgular: Dışlama kriterlerine uyan 127 kadın, 74 erkek toplam 201 kişi çalışma grubuna alınmıştır. Ortalama yaş 49,3±10,4 olarak hesaplanmıştır. HbA1c, olguların %15’inde < %5.7, % 60’ında %5.7-6.4 arasında, %25’inde ≥%6.5 saptanmıştır. Katılımcıların %24’ünde APG <100 mg/dL iken, %71’inde 100-126 mg/dL arasında, %5’inde ise ≥126 mg/dL olarak bulunmuştur. OGTT verilerine göre olguların %23’ünün sağlıklı, %59’unun prediyabetik, %18’inin ise diyabetik olduğu görülmüştür. HbA1c’nin sensivitesi ve spesifitesi sırasıyla %50 ve %80 olarak hesaplanmıştır. Açlık plazma glukozunun sensivitesi %17, spesifitesi ise %97 saptanmıştır.
Sonuç: Çalışmamızdan elde ettiğimiz veriler DM tanısında HbA1c’nin, APG’ye göre daha duyarlı bir test olduğunu göstermektedir. Prediyabet ve DM tanılarına yönelik HbA1c kesim noktalarının yeniden tanımlanması ve tanı kılavuzlarının bu doğrultuda revize edilmesi için ulusal/uluslararası ölçekte daha geniş katılımlı, prospektif çalışmalara ihtiyaç vardır. (SETB-2018-10-149)
Objectives: Diabetes mellitus (DM) is a chronic metabolic disease requiring lifelong medical care, and its prevalence is increasing worldwide. Early diagnosis of prediabetes and diabetes is significant in view of the mortality, morbidity and cost associated with them. Because of the difficulties in application and reproducibility of oral glucose tolerance test (OGTT), which is considered to be the gold standard in the diagnosis of DM, more feasible diagnostic tests are needed. This study aims to evaluate the validity of hemoglobin A1c (HbA1c) in predicting prediabetes and diabetes in the Turkish population and to evaluate the compatibility of HbA1c with other diagnostic tests.
Methods: The patients who were admitted to Health Sciences University Sisli Hamidiye Etfal Training and Research Hospital internal diseases and endocrinology outpatient clinics between 01.01.2013 and 30.06.2014 enrolled in this study. The participants were >18 years of age and were not diagnosed with prediabetes or DM earlier. The results of OGTT, fasting plasma glucose (FPG) and HbA1c tests were retrospectively screened, and the correlation of them was analyzed.
Results: In this study, 201 participants enrolled. Of these cases, 127 were women and 74 were men. Mean age of the group was 49.3±10.4 years. HbA1c was observed <5.7% in the 15%, 5.7-6.4% in the 60%, and ≥ 6.5% in the 25% of the cases. While FPG was <100 mg/dL in 24% of the participants, it was found to be between 100-126 mg/dL in 71% and ≥126 mg/dL in 5% of the participants. According to the OGTT data, 23% of the cases were healthy, 59% were prediabetic and 18% were diabetic. The sensitivity and specificity of HbA1c were calculated as 50% and 80%, respectively. While the sensitivity of FPG was 17% and specificity was 97%.
Conclusion: The data obtained from our study show that HbA1c is a more sensitive test compared to FPG in the diagnosis of DM. Prospective studies with broad participation at national and international levels are needed to redefine HbA1c cut-off points for the diagnosis of DM and prediabetes. Thus, it will be possible to revise the diagnostic guidelines accordingly.

15.Determining INR Awareness of the Patients who Use Warfarin and Rates of Achieving the Target Dosage
Nazan Demir, Sumeyra Yildirim Yucelen, Elif Guven Cetin, Kubra Kalkan, Yuksel Asli Ozturkmen, Esra Demir, Aslihan Calim, Fatih Borlu, Yuksel Altuntas, Sema Basat
doi: 10.14744/SEMB.2019.76993  Pages 357 - 363
AMAÇ: Çalışmamızda atriyal fibrilasyonlu (AF), varfarin kullanan hastalarda INR (international normalized ratio) farkındalığının ve bu hastalarda hedeflenen INR düzeyine ulaşma oranlarının belirlenmesini amaçladık.
MATERYAL VE METOD: Çalışmamıza varfarin polikliniğine başvuran, AF nedeniyle varfarin tedavisi alan, 18 yaş üstü kadın (%40, n: 120) ve erkek ( %60, n: 180) toplam 300 hasta dahil edildi. INR açısından 2-3 ve arası değerler efektif olarak değerlendirildi. Hastaların tamamına aynı anket uygulandı.
BULGULAR: Varfarin kullanan hastaların %57’sinin istenilen efektif INR düzeyinde olmadığını gösterdik. Yine hastaların büyük çoğunluğunda INR farkındalığını oldukça düşük saptadık. Nitekim varfarin kullananların %72.2’si INR’nin ne anlama geldiğini, %68’i ilacın yan etkilerinin neler olduğunu, %75.7’si günlük hayatta alması gereken önlemlerin neler olduğunu, %83.7’si ise K vitamini içeren besinlerin neler olduğunu bilmemekteydi. INR’nin anlamını bilen hastaların, efektif INR aralığında bulunma oranları daha yüksek saptanmasına karşın bu oranlar istatiksel olarak anlamlı saptanmadı. Ayrıca eğitim düzeyi, medeni durum ve INR baktırma sıklığı ile INR hedef değerlerine ulaşılması arasında da istatiksel olarak anlamlı bir ilişki bulunmadı.
SONUÇ: Varfarin tedavisi başlangıcında hekim tarafından kar-zarar dengesi iyi kurulmalı, hasta ve yakınlarına ilacın etkileri, yan etkileri, etkileşimleri, takibi, günlük hayatta alınması gereken önlemler vb. konularda direkt, anlaşılabilir bir şekilde bilgi verilmelidir. İzlem için çeşitli modern yöntemler her şekilde devreye sokulmalı ve INR düzeyi istenen düzeyde olmayan hastaların takibi daha yakından yapılmalıdır. (SETB-2018-08-116)
Objectives: Warfarin is the most frequently used therapy as an oral anticoagulant medication for reducing the risk of thromboembolic complications. However, poor adherence to therapy may cause ineffective INR levels with increased complication risk. In our study, we aimed to show the rates of INR awareness of patients with atrial fibrillation (AF) using warfarin and whether they achieved the targeted INR values.
Methods: In this study, 300 male (60%, n=180) and female (40%, n=120) patients over 18 years of age who applied to warfarin polyclinic and were receiving warfarin treatment due to AF were included. The levels of INR between 2-3 were estimated as effective. Same questionnaire was applied to all patients.
Results: Our study showed that 57% of the patients who used warfarin were not in the therapeutic range. We also determined that INR awareness was extremely low in the majority of the patients. In this study, 72.2% of the patients who used warfarin did not know the definition of INR, 68% of the patients did not know the side effects of the medicine, 75.7% of the patients did not know the precautions needed to be taken in daily life and 83.7% of the patients did not know the foods rich in vitamin K. Patients who knew the meaning of INR were more likely have INR levels in the effective range, but these rates were not statistically significant. There was no statistically significant relationship between the educational level, marital status, and INR control frequency of the patients with the achievement of targeted INR levels.
Conclusion: At the beginning of the warfarin treatment, advantages and disadvantages should be balanced by the doctor. The patient and patient’s relatives should be informed directly and comprehensibly about the effects and side effects of the medicine, as well as the interactions, pursuance and precautions need to be taken in daily life. Various modern methods should be enabled for surveillance and the patients who are not in the therapeutic range should be followed closer.

16.Identification of the Mycobacterial Strains Isolated From Clinical Specimens Using hsp65 PCR-RFLP Method
Ayse Baris, Banu Bayraktar
doi: 10.14744/SEMB.2019.66587  Pages 364 - 370
Amaç: Mikobakterilerin tür düzeyinde tanımlanması, patojen olan türlerin patojen olmayanlardan ayrımı, uygun tedavi rejiminin seçimi ve epidemiyolojik verilerin toplanması için önemlidir. Geleneksel yöntemler ile laboratuar tanısı zaman alıcı ve zahmetli olan mikobakterilerin identifikasyonu için daha hızlı, duyarlı ve güvenilir yöntemlere gereksinim duyulmaktadır. Bu çalışmanın amacı mikobakterilerin tür düzeyinde tanımlanmasında hsp65 Polymerase chain reaction restriction fragment length polymorphism (PCR-RFLP) yönteminin, rutin laboratuar kullanımı için uygunluğunun belirlenmesidir.
Yöntem: Tıbbi Mikrobiyoloji Laboratuvarı'na üç yıllık dönemde gönderilen 1632 hastadan ardışık olarak toplam 141 mikobakteri izolatı üretildi. İzolatların tanımlanmasında MGIT PNB, niasin testi ve moleküler yöntemlerden hsp65 PCR-RFLP yöntemi kullanıldı.
Bulgular: Kültürde üreyen mikobakterilerin konvansiyonel yöntemler ile 138’i M. tuberculosis kompleks (MTBC), üçü tüberküloz dışı mikobakteri (TDM) olarak belirlenmiştir. hsp65 PCR-RFLP yöntemi kullanılarak ise137 izolat MTBC, dört izolat TDM olarak tanımlanmıştır. Konvansiyonel yöntem ile PNB duyarlı olduğu için MTBC olarak değerlendirilen bir izolat hsp65 yöntemi ile TDM olarak belirlenmiştir. Tüberküloz dışı mikobakterilerin hsp65 PCR-RFLP yöntemi ile identifikasyonunda bir izolat M. abcessus, üç izolat M. avium kompleks olarak tanımlanmıştır.
Sonuç: Çalışmamızda TDM’ ler de dahil mikobakterilerin identifikasyonuna olanak sağlayan hsp65 PCR-RFLP yönteminin kliniğe hızla bilgi vermek açısından, ucuz, kolay ve rutin kullanıma uygun bir yöntem olduğu sonucuna varılmıştır. (SETB-2019-03-048)
Objectives: It is important to identify mycobacteria at the species level, to distinguish pathogen from non-pathogenic species, to choose the appropriate treatment regimen and to collect epidemiological data. For the identification of mycobacteria, which are time-consuming and laborious with traditional methods, faster, more sensitive and reliable methods are needed. This study aims to investigate the suitability of the hsp65 Polymerase chain reaction-restriction fragment polymorphism (PCR-RFLP) method for routine laboratory use.
Methods: In this study, 141 mycobacterial isolates were obtained from 1632 samples, which were sent to the Medical Microbiology Laboratory.
Results: In the culture, mycobacteria were identified as 138 M. tuberculosis complex (MTBC) and three non-tuberculosis mycobacteria (NTM) by conventional methods. Using the hsp65 PCR-RFLP method, 137 isolates were identified as MTBC, four isolates as NTM. An isolate that was evaluated as MTBC because it was PNB sensitive by the conventional method was determined as NTM with the hsp65 method. In the identification of non-tuberculosis mycobacteria with the hsp65 PCR-RFLP method, one isolate was identified as M. abcessus and three isolates were identified as M. avium complex.
Conclusion: In our study, it was concluded that the hsp65 PCR-RFLP method, which allows identification of mycobacteria, including NTMs, is a method that is cheap, easy and suitable for routine use to provide rapid information to the clinic. The scope of the agar and database used in the method is effective in the definition of the correct species.

17.Evaluation of Magnetic Resonance (MR) Findings in Patients with Refractory Epilepsy
Fatma Cetinkaya Cat, Mehmet Sait Okan
doi: 10.14744/SEMB.2018.61482  Pages 371 - 374
AMAÇ
Epilepsi tekrarlayan nöbet eğilimi ile karakterize tüm dünyada yaygın olarak görülen önemli bir sağlık problemi olup aynı zamanda çocuklarda en sık görülen ciddi nörolojik bozukluklardan biridir. Bu çalışmanın amacı dirençli epilepsili hastalarda etyolojiyi belirlemede manyetik rezonans görüntülemenin sonuçlarını değerlendirmek ve epileptik cerrahi gibi yöntemlerle tedavi şansı olabilecek patolojileri ortaya koymaktır.
GEREÇ VE YÖNTEMLER
Uludağ Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Nöroloji Bilim Dalı Polikliniğinde epilepsi tanısı almış, en az iki yıldır izlemde olan 01.01.2009– 31.12.2012 tarihleri arasında takip edilen hastaların dosyaları incelenerek veriler elde edildi. Hastaların dosya kayıtlarından; hastaların yaşı, cinsi ve MR bulguları kayda alındı.
BULGULAR
Vakaların 120’si kız (%49), 125’i erkek (%51) çocuktan oluşmaktaydı. Yaş aralığı 1 ile 18 yaş arasında değişmekte olup median değer 8,3 (1-18) yaş olarak bulundu. Dirençli epilepsi tanı kriterlerine uyan 245 hastadan 120’si iyi kontrollü grup olarak bulundu. Dirençli epilepsili hastalarda mr bulguları açısından bu iki grup hastanın bulguları karşılaştırıldı. Tüm hastalar arasında 154 (%62,8) hastanın MR sonucunda patoloji olduğu tespit edildi. Bu hastaların 83’ü (%53,9) dirençli grupta, 71’i (%46,1) iyi kontrollü grupta yer aldı. İki grup arasında MR bulgularının varlığı açısından anlamlı bir fark bulunmadı (p=0,354). Dirençli gruptaki hastalarda en fazla (%24,8) ensefalomalazi görülmesi, perinatal hipoksinin direnç gelişimi ile ilişkisini açıklayabilir.
SONUÇ
Epilepsili hastalarda hangi hasta grubunun tıbbi tedaviye iyi yanıt vermeyeceği hastalığın erken dönemde tahmin edilebilirse diğer hastalardan farklı olarak bu hasta grubuna erken yeni kuşak antiepileptik kullanımı, vagal sinir uyarımı, ketojenik diyet, uygun vakalara epilepsi cerrahisi gibi değişik tedavi yöntemleri uygulanabilir. MR bulgularının tedavi planlanmasında klinisyenlere yol gösterici olabileceğini düşünüyoruz. (SETB-2018-09-129)
Objectives: Epilepsy is characterized as a tendency towards recurrent seizures and it is a significant health problem in the world and one of the most common severe neurologic disorders among children. This study aims to evaluate the outcome of magnetic resonance imaging in determining the etiology in patients with refractory epilepsy and to reveal pathologies that may have the potential to be treated with methods, such as epileptic surgery.
Methods: Data were obtained from the patient files of the patients diagnosed with epilepsy and monitored for at least two years between 01.01.2009-12.31.2012 in the Uludag Faculty of Medicine, the Division of the Pediatric Neurology. File records of the patients, age, sex and MRI findings of the patients were recorded.
Results: One hundred twenty were girls (49%) and 125 were male (51%) of the cases. The age range ranged from 1 to 18 years and the median value was 8.3 (1-18) years. One hundred twenty of the 245 patients who met the diagnostic criteria for resistant epilepsy was found as well controlled. In patients with resistant epilepsy, the findings of these two groups of patients were compared concerning MR findings. Among all patients, 154 (62.8%) patients were found to have MR pathology. Of these patients, 83 (53.9%) were in the resistant group and 71 (46.1%) were in the well-controlled group. There was no significant difference in the presence of MR findings between the two groups (p=0.354). The highest incidence (24.8%) of the encephalomalacia in patients in the resistant group may explain the association of perinatal hypoxia with resistance development.
Conclusion: If patients with epilepsy can be predicted early in the disease, which group of the patients will not respond well to medical treatment; unlike other patients, different treatment modalities, such as antiepileptic use, vagal nerve stimulation, ketogenic diet and epilepsy surgery, can be applied to this group of the patients. We think that clinicians can guide the planning of treatment of the MR findings.

18.Male Breast Cancer with Radiological and Histopathological Findings
Cennet Sahin, Burcin Agridag, Deniz Turkyilmaz Mut, Onur Yilmaz, Ramazan Ucak, Cemal Kaya, Canan Tanik
doi: 10.14744/SEMB.2020.01643  Pages 375 - 379
Amaç
Erkek meme kanserinin önemini, kurumumuzda tanı konulan hastaların radyolojik ve histopatolojik sonuçları ile hatırlatmayı ve vurgulamayı amaçladık.
Yöntem
Şubat 2010-Nisan 2018 tarihleri arasında histopatolojik olarak kanıtlanmış meme kanseri tanısı alan erkek hastalar retrospektif olarak incelendi. Kitlelerin mamografik, ultrasonografik, manyetik rezonans ve pozitron-emisyon-tomografi görüntüleme özellikleri ve histopatolojik sonuçları kayıt edildi.
Bulgular
Yirmi beş erkek çalışmaya dahil edildi. Hastaların ortalama yaşı 62.9 (min: 42; maks: 82), lezyonların ortalama boyutu 26.4 mm (min: 10 mm; maks: 70 mm) idi. Tüm hastalar ele gelen kitle şikayeti ile başvurdu. Mamografi yapılan 5 hastanın görüntüleme özelliklerine göre, 4 hastada kitle, birinde asimetrik yoğunluk bulgusu saptandı. Ultrason görüntüsü olan 20 hastanın 16 (%80)’sında lezyon düzensiz kenarlı hipoekoik solid kitle, 4 (%20)’ünde düzensiz kenarlı kompleks-kistik kitle olarak bulgu verdi. Tüm hastalara histopatolojik olarak lüminal subtipte invaziv duktal kanser tanısı konuldu.
Sonuç
Genç yaştaki erkeklerde bile ele gelen kitle meme kanseri belirtisi olabilir. Erkek meme kanseri genellikle retroareolar kitle olarak bulgu verir. Farkındalığın az olması ve tarama programının eksikliği nedeniyle ileri evrelerde saptanır. İnvaziv duktal kanser, lüminal alt tipi ile en yaygın erkek meme kanseri türüdür. (SETB-2019-12-155)
Objectives: We aimed to remind and emphasize the importance of male breast cancer with radiological and histopathological results of the patients diagnosed in our institution.
Methods: Men who had proven breast cancer by histopathological analysis between February 2010-April 2018 were reviewed retrospectively. The mammographic, ultrasonographic, magnetic resonance and positron-emission-tomography imaging features and histopathological results of the masses were noted.
Results: Twenty-five men were included in this study. Mean age of the patients was 62.9 (min: 42; max: 82) with a mean size of lesions was 26.4 mm (min: 10 mm; max: 70 mm). All the lesions were presented as a palpable mass. According to imaging features of the five patients who had mammography, all the four patients were presented as a mass but one patient as asymmetrical density. According to imaging features of the 20 patients who had an ultrasound, 16 (80%) lesions were presented as hypoechoic solid masses with irregular margins, while four (20%) were presented as complex-cystic masses with irregular margins. All the patients were diagnosed as invasive ductal cancer with luminal subtype by histopathological analysis.
Conclusion: Even at young ages, the palpable lesion may be the only symptom of male breast cancer. Male breast cancer is generally presented as retroareolar mass and detected in advanced stages, probably due to low awareness and lack of screening programme. Invasive ductal cancer is the most common type of male breast cancer with the luminal subtype.

CASE REPORT
19.Closure of a Large Lumbosacral Defect with Reverse Turnover Latissimus Dorsi Muscle Flap and Bilateral Bipedicle Flap: A Case Report
Ali Can Gunenc, Kamuran Zeynep Sevim, Yunus Ertas, Akif Albayrak, Fatih Irmak
doi: 10.14744/SEMB.2018.81542  Pages 380 - 383
Lumbosakral bolgeye uygulanan cerrahi girisimler sonrasi olusan doku defektlerinin kapatilmasi zorlayici bir prosedur olarak karsimiza cikmaktadir.Latissimus dorsi kas flebi de lumbosakral defektler icin siklikla kullanilan flepler arasindadir.Defekt yerine gore latissimus dorsi kasi major pedikulu olan torakodorsal arter ve ven uzerinden kaldirilabilecegi gibi segmental pedikuller olan interkostal arter perforatorleri uzerinden de kaldirilabilir.Segmental pedikul uzeinden cevrilen latissimus dorsi kas flebi sik kullanilmamakla beraber kapatimi icin fazla alternatifi olmayan lumbosakral defektlerin kapatiminda cok yararlidir.Bu calismamizda skolyoz sebebiyle daha once opere olan ve sirt orta hatta fiksator ekspoze doku defekti olan hastanin reverse turnover latissimus dorsi kas flebi ve bilateral bipedikullu cilt flebi ile rekonstruksyonu olgusu sunulmaktadir. Skolyoz deformitesi olan 35 yasinda kadin hasta Daha once 1 yasinda skolyoz sebebiyle opere olmus.Yaklasik 1 sene once de dis merkezde revizyona ihtiyac duyulmus yeni fikasotorler konmus.Sonrasinda fiksator ekspoze doku defekti gelisen hasta 3 kere debridmana alinmis ve VAC tedavisi gormus.Defektinin kapanmamasi uzerine tarafimiza yonlendirilen hastaya reverse turnover latissimus dorsi kas flebi ve bilateral bipedikullu cilt flebi ile rekonstruksyon yapildi.Hastaya operasyon sirasinda uygulanan islemler ve postoperatif takip sonuclari irdelendi. "ters" veya "distal bazli" latissimus dorsi flepleri olarak adlandirilan sekonder segmental damarlara dayali latissimus dorsi flepleri, spinal,lomber ve ust sakral bolgelerin defektlerini onarmak icin kullanilmistir.Cogu olguda cilt kismi gerekli olmamakla beraber kas flebi olarak kaldirilir ve transpozisyon tavriyla yapilir. Latissimus dorsi kasinin reverse turnover flebi, mikrovaskuler anastomoz olmaksizin, lomber bolgenin buyuk defektlerinin basarili bir sekilde onarilmasini saglar. (SETB-2018-08-114)
Closure of tissue defects after surgical interventions applied to the lumbosacral region appears as a challenging procedure. Latissimus dorsi muscle flap is also among the frequently used flaps for lum-bosacral defects. According to the defect, the latissimus dorsi muscle can be elevated as a major pedi-cle from over the thoracodorsal artery and vein, as well as segmental pedicles from over the intercostal artery perforators. Latissimus dorsi muscle flap elevated as a segmental pedicle is not frequently used; however, it is very useful in closing lumbosacral defects that do not have many alternatives for their closure. In this study, a case of reconstruction with reverse turnover latissimus dorsi muscle flap and bilateral bipedicle skin flap of a patient, who was previously operated due to scoliosis and had tissue defect with the exposed fixator in the midline back. A 35-year-old female patient with scoliosis de-formity was previously operated due to scoliosis when she was 1-year old. About one year ago, a revision was required and new fixators were placed at an external center. Afterwards, the patient who developed tissue defect with the exposed fixator underwent debridement three times and vacuum-assisted closure (VAC) device treatment was performed. The patient, who was referred to us due to the defect which was not closing, was reconstructed with reverse turnover latissimus dorsi muscle flap and bilateral bipedicle skin flap. The procedures applied during the operation and postoperative follow-up results were examined. Latissimus dorsi flaps resting on secondary segmental vessels, which are named as "reverse" or "distal-based" latissimus dorsi flaps, were used to repair defects of spinal, lumbar and upper sacral regions. In most cases, the skin is not required and it is transferred as a muscle flap, and is performed as a transposition flap. The reverse turnover latissimus dorsi muscle flap ensures the successful repair of large defects of the lumbar region without microvascular anasto-mosis.

20.Idiopathic Lumbosacral Neuropathy Syndrome: Case Report
Aylin Ayyıldiz, Beril Dogu, Selda Ciftci, Figen Yilmaz, Banu Kuran
doi: 10.14744/SEMB.2019.45143  Pages 384 - 387
Amaç: Idiopatik lumbosakral pleksit yada lumbosakral radikülopleksus nöropatisi; travma, kitle etkisi veya diabetik komplikasyonlar olmadan gözlenen lumbal ve/veya sakral pleksustan kaynaklanan sinir hasarı ile karakterize bir hastalıktır.
Olgu: Sağ kasık ağrısı ve sağ bacak kas gücü kaybı ile gelen 47 yaşında erkek hasta sunulmuştur. Elektromiyografi ve magnetik rezonans nörografik görüntüleme ile L4 sinir kökünde nörit saptanmıştır. Altta yatan neden araştırılmış; lakin idiopatik sonucuna bağlanmıştır.
Sonuç: İdiopatik lumbosakral nöropati; şiddetli ağrı ve kas güçsüzlüğüne neden olan altta herhangi bir patolojinin rol oynamadığı bir lumbosakral pleksus hastalığıdır. Hastaların ani başlayan semptomlar nedeniyle acil opere edilmesinden kaçınılmalıdır. (SETB-2018-10-151)
Idiopathic lumbosacral plexitis or lumbosacral radiculoplexus neuropathy is a disease characterized by nerve damage in lumbar and/or sacral plexus without trauma, mass effect or diabetic complications. A 47-year-old male patient with right groin pain and loss of right leg muscle strength is presented in this case report. Neuropathy was detected in the L4 nerve root by electromyography and magnetic resonance neurrographic imaging. The underlying cause was investigated; however, it is linked to the idiopathic outcome. Idiopathic lumbosacral neuropathy is a lumbosacral plexus disease in which no underlying pathology plays a role in causing severe pain and muscle weakness. Patients should be avoided urgently operation because of the sudden onset symptoms.

LETTER TO THE EDITOR
21.Optimum Management of COVID-19 in the Geriatric Population: The Need for a Comprehensive Assessment
Birkan İlhan, Yuksel Altuntas
doi: 10.14744/SEMB.2020.44522  Pages 388 - 389
SETB-2020-08-151

LookUs & Online Makale