ISSN : 1302-7123 | E-ISSN : 1308-5123
The Medical Bulletin of Sisli Etfal Hospital - SETB: 53 (4)
Volume: 53  Issue: 4 - 2019
INVITED REVIEW ARTICLE
1.Development of Multiple-Lesion Basal Cell Carcinoma of the Skin: A Comprehensive Review
Vladimir Bartos
doi: 10.14744/SEMB.2019.08058  Pages 323 - 328
An interesting clinical feature of basal cell carcinoma (BCC) of the skin is a marked variation in tumor number, sites, and accrual. Some individuals develop only a single BCC lesion with no impact on health status, while a significant proportion is affected repeatedly with new primary tumors at various body sites. Approximately 29% of patients with a first BCC will develop at least 1 more lesion during their lifetime. The candidate predictors for multiple BCC development include younger age and a superficial BCC subtype at the time of the first diagnosis, red hair phenotype, initial or frequent tumor location on the trunk or on the upper limbs, and male gender. The pathogenesis of multiple BCC development does not seem to be related to greater UVR exposure. Individual genetic susceptibility may have a greater impact than extrinsic factors. In clinical practice, it is meaningful to estimate the probability of new BCC development in patients who have an initial lesion. A reliable prediction model for individualized risk stratification remains a subject of continued research; however, a focus on the risk factor profile is beneficial for clinical screening and may help clinicians to determine the individuals who should be followed up more closely.
An interesting clinical feature of basal cell carcinoma (BCC) of the skin is a marked variation in tumor number, sites, and accrual. Some individuals develop only a single BCC lesion with no impact on health status, while a significant proportion is affected repeatedly with new primary tumors at various body sites. Approximately 29% of patients with a first BCC will develop at least 1 more lesion during their lifetime. The candidate predictors for multiple BCC development include younger age and a superficial BCC subtype at the time of the first diagnosis, red hair phenotype, initial or frequent tumor location on the trunk or on the upper limbs, and male gender. The pathogenesis of multiple BCC development does not seem to be related to greater UVR exposure. Individual genetic susceptibility may have a greater impact than extrinsic factors. In clinical practice, it is meaningful to estimate the probability of new BCC development in patients who have an initial lesion. A reliable prediction model for individualized risk stratification remains a subject of continued research; however, a focus on the risk factor profile is beneficial for clinical screening and may help clinicians to determine the individuals who should be followed up more closely.

REVIEW ARTICLE
2.Postoperative Bleeding after Thyroid Surgery: Care Instructions
Alessandro Pontin, Antonella Pino, Ettore Caruso, Giulia Pinto, Giuseppinella Melita, De Pasquale Maria, Gianlorenzo Dionigi
doi: 10.14744/SEMB.2019.95914  Pages 329 - 336
Prospective studies on the incidence, etiology, and prognosis of well-characterized patients with bleeding after thyroid surgery are lacking. Bleeding after thyroid surgery cannot be predicted or prevented even if risk factors are known in every single procedure, which enhances the im-portance of the following issues: (a) meticulous hemostasis and surgical technique; (b) coopera-tion with the anesthesiologist, i.e., controlling the Valsalva maneuver, adequate blood pressure at the end of the operation as well as at extubation phase and (c) in case of bleeding, a prompt management to guarantee a better outcome. This requires an intensive postoperative clinical monitoring of patients, ideally, in a recovery room with trained staff for at least 4-6 h. Early recognition of postoperative bleeding with immediate intervention is the key to the management of this complication.
Prospective studies on the incidence, etiology, and prognosis of well-characterized patients with bleeding after thyroid surgery are lacking. Bleeding after thyroid surgery cannot be predicted or prevented even if risk factors are known in every single procedure, which enhances the im-portance of the following issues: (a) meticulous hemostasis and surgical technique; (b) coopera-tion with the anesthesiologist, i.e., controlling the Valsalva maneuver, adequate blood pressure at the end of the operation as well as at extubation phase and (c) in case of bleeding, a prompt management to guarantee a better outcome. This requires an intensive postoperative clinical monitoring of patients, ideally, in a recovery room with trained staff for at least 4-6 h. Early recognition of postoperative bleeding with immediate intervention is the key to the management of this complication.

3.Main Surgical Principles and Methods in Surgical Treatment of Primary Hyperparathyroidism
Mehmet Uludag, Nurcihan Aygun, Adnan Isgor
doi: 10.14744/SEMB.2019.67944  Pages 337 - 352
Primer hiperparatiroidizm (pHPT)’in tek küratif tedavisi cerrahidir. Paratiroidektomide başarı oranını arttıran en önemli faktörler; tanının doğru konulması ve cerrahın iyi anatomi ve embriyo-loji bilgisine sahip olmasıdır.
Alt paratiroit bezler üçüncü faringeal poşun, üst paratiroit bezler ise dördüncü faringeal poşun dorsal parçasından gelişir. İnsanda tipik olarak 4 paratiroit bulunmaktadır. Geniş otopsi serilerin-de % 80-93 arasında dört, % 3.7-13 arasında dörtten fazla (süpernumara bez), % 2-13 arasında ise dörtten az paratiroit saptanmıştır. Üst paratiroidlerin tipik yerleşim yeri tiroidin 1/3 orta ve üst kesiminin posterolateralinde krikotiroit bileşke bölgesinde, alt paratiroitlerin tipik yerleşimi ise tiroit alt kutbunun posterioru, lateral veya antero-lateralinde, 1cm çaplı alan içinde bulunur. Para-tiroitlerin; embriyolojik anormal göçüne bağlı olarak konjenital ektopi ve büyümüş paratiroitlerin göçüne bağlı olarak edinsel ektopi şeklinde normal yerleşim alanları dışında, farklı anatomik bölgelerde ektopik olarak bulunması nadir değildir.
Hiperparatiroidizmin cerrahi tedavisinde farklı ameliyat teknikleri tanımlanmasına rağmen kul-lanılabilecek iki temel cerrahi seçenek; bilateral boyun eksplorasyonu (BBE) ve minimal invaziv paratiroiektomi (MİP) adı altında toplanabilen daha sınırlı cerrahilerdir. MİP açık, endoskopik veya video yardımlı (MIVAP) olarak uygulanabilmekte olup, genellikle lateral açık MİP uygu-lanmaktadır. Ayrıca boyun dışında bulunan uzak bölgelerden yapılan endoskopik veya robotik paratiroidektomi yöntemleri de bildirilmiştir.
Günümüzde görüntüleme pozitif olan seçilmiş hastalarda MİP standart tedavi seçeneği olmakla birlikte, paratiroit cerrahisinde BBE altın standart bir girişim olarak yerini korumaktadır. pHPT’li hastaların %80-90’ında patolojik paratiroit bezi preoperatif görüntüleme yöntemleri ile belirlenebilmekte ve MİP uygulanabilmektedir. Bununla birlikte MİP uygulanan hastalarda yanlış pozitifliğe bağlı olarak patolojik bez bulunamayabilir. Bu nedenle paratiroit cerrahı MİP tekniği kadar BBE tekniğini de iyi bilmeli ve uygulamalı, gerektiğinde stratejiyi değiştirerek BBE’ye geçebilmelidir. Eğer aranan paratiroit normal anatomik yerinde bulunamazsa bezin olası embriyolojik ve edinsel ektopik yerleşimleri araştırılır. Paratiroit cerrahisinde MİP ve BBE'nin birbirinin alternatifi değil, başarılı tedavi için birbirini tamamlayan teknikler olduğu unutulma malıdır. (SETB-2019-08-113)
The only curative treatment for primary hyperparathyroidism (pHPT) is surgery. The most important factors that increase the success rate of a parathyroidectomy are the establishment of the correct diagnosis and the surgeon’s good knowledge of anatomy and embryology. The lower parathyroid glands develop from the dorsal portion of the third pharyngeal pouch, and the upper parathyroid glands from the fourth pharyngeal pouch. Humans typically have 4 parathyroid glands; however, more than 4 and fewer than 4 have been observed. Typically, the upper parathyroid glands are located in the cricothyroid junction area on the posterolateral portion of the middle and upper third of the thyroid, while the lower parathyroids are located in an area 1 cm in diameter located posterior, lateral, or anterolateral to the lower thyroid pole. Ectopic locations of parathyroid glands outside the normal anatomical regions due to the abnormal migration during embryological development or acquired ectopy due to migration of enlarged parathyroids are not uncommon. There are various surgical techniques to treat HPT; however, 2 main surgical options are used: bilateral neck exploration (BNE) and minimally invasive parathyroidectomy (MIP). While there are open, endoscopic, and video-assisted MIP (MIVAP) approaches, most often an open lateral MIP technique is used. In addition, endoscopic or robotic parathyroidectomy methods performed from remote regions outside the neck have been reported. Although currently MIP is the standard treatment option in selected patients with positive imaging, BNE remains the gold standard procedure in parathyroid surgery. In 80% to 90% of patients with pHPT, a pathological parathyroid gland can be detected with preoperative imaging methods and MIP can be applied. However, the pathological gland may not be found during a MIP procedure as a result of false positive results. The parathyroid surgeon must also know the BNE technique and be able to switch to BNE and change the surgical strategy if necessary. If the intended gland is not found in its normal anatomical site, possible embryological and acquired ectopic locations should be investigated. It should be kept in mind that MIP and BNE are not alternatives to each other, but rather complementary techniques for successful treatment in parathyroid surgery.

4.Radiotherapy in Lung Cancer: Current and Future Role
Esengul Kocak Uzel, Metin Figen, Ömer Uzel
doi: 10.14744/SEMB.2019.25991  Pages 353 - 360
Akciğer kanseri doğal seyir ve tedavi yaklaşımı açısından iki ana gruba ayrılır küçük hücreli dışı akciğer kanseri(KHDAK) ve küçük hücreli akciğer kanseri(KHAK).Bu derlemede KHDAK’de erken evrede stereotaksik beden radyoterapisi (SBRT), lokal ileri evrede kemoradyoterapi, cerrahi uygulanan risk taşıyan hastalarda postoperatif radyoterapi ve metastatik evrede radyoterapinin rolü, KHAK’de ise sınırlı ve yaygın evrede torasik ışınlamanın yeri ve zamanlaması, profilaktik kranyal ışınlama tartışılacaktır. (SETB-2019-07-102)
Lung cancer is divided into two subgroups concerning its natural course and treatment strategies as follows: non-small cell lung cancer (NSCLC) and small cell lung cancer (SCLC). In this review, for NSCLC, the role of stereotactic body radiation therapy (SBRT) in early-stage, chemoradiation in the locally advanced stage, post-operative radiotherapy for patients with high risk after surgery and radiotherapy for metastatic disease will be discussed. Also, for SCLC, the role and timing of thoracic irradiation and prophylactic cranial irradiation (PCI) for the limited and extensive stages will be discussed.

ORIGINAL RESEARCH
5.Effects of an Additional Liquid Based Cytology Prepate on Cytological Diagnosis in High-Risk HPV Positive, PaP Test Negative Cases
Davut Sahin, Nermin Koc, Meryem Akbas
doi: 10.14744/SEMB.2019.23434  Pages 361 - 365
Amaç: Yüksek riskli HPV pozitif, PAP smear sonucu negatif vakalarda, ikinci bir preparat hazırlanmasının sitolojik tanıya etkisini belirlemek.
Yöntemler: Bu retrospektif çalışma 2016-2017döneminde merkezimizde sitolojik değerlendirmesi ve cotesti yapılan, yüksek riskli HPV pozitif, PAP smear sonucu negatif bulunan ve rezerv materyalden hazırlanan ikinci bir preperatı olan 57 vaka ile yapıldı. Tüm preperatlar bir sitopatolog ve bir patolog tarafından tekrar değerlendirildi. İkinci preperatına pozitif tanı verilen olguların 25’inden servikal biyopsi yapılmıştı.
Bulgular: Vakaların 46’sında (%80) birinci ve ikinci preparatlarda sitolojik tanı aynı olup, negatif idi. 11 vakanın (%19,2) ikinci preparatları pozitif tanı almıştı. Servikal biyopsi yapılan 25 vakanın 20’sinde premalign lezyon görülmüştü.
Tartışma: Yüksek riskli HPV pozitif, PAP smear sonucu negatif vakalarda hasta yönetimi, bu iki testin birlikte pozitif olduğu vakalardan farklıdır. Sonuçlarımıza göre ilk grupta bulunan vakaların %19,2 kadarı ikinci bir sıvı bazlı preperat ile pozitif sitolojik tanı almaktadır. Biyopsi yapılan olguların sonuçları sitoloji bulgularımızı destekler niteliktedir.
Sonuç: İkinci bir sıvı bazlı preparat hazırlanması ile yüksek riskli HPV pozitif vakaların smearlerinde pozitif sitolojik tanı insidansı artmaktadır. Bu protokol ile hasta yönetimi değişip takip süre ve sayısı azaltılabilir.
Objectives: To investigate the effects of a second cytology preparation on cytological diagnosis in high-risk HPV positive and PaP smear-negative cases.
Methods: This retrospective study was conducted with 57 cases who underwent cytological evaluation and cotest in our center in 2016-2017. All of these cases were high-risk HPV positive, PaP smear-negative and had a second preparation. All preparations were re-evaluated by a cytopathologist and a pathologist. Twenty-five of the cases who had a positive diagnosis in the second preparation had a cervical biopsy.
Results: In 46 (80%) of the cases, the cytological diagnosis was the same and negative in the first and second preparations. Second preparations of 11 cases (19.2%) were positive. Twenty of 25 patients (77%) with cervical biopsy had premalignant lesion.
Conclusion: In high-risk HPV positive and PaP smear-negative cases, patient management is different from cases where these two tests are positive together. According to our results, 19.2% of high-risk HPV positive and PaP smear-negative cases were given positive cytological diagnosis by second cytology preparation. Biopsy results support our cytological findings. The incidence of positive cytological diagnosis increases in PaP smear with the second preparation. With this protocol, patient management changes, follow-up time and number can be reduced.

6.Patients Lost after Anti-HCV-Positive Finding in a Tertiary Care University Hospital: Increased Awareness and Action is Necessary to Eradicate HCV
Mustafa Zanyar Akkuzu, Orhan Sezgin, Serkan Yaraş, Osman Özdoğan, İbrahim Yılmaz, Enver Ucbilek, Fehmi Ates, Engin Altintas
doi: 10.14744/SEMB.2019.46656  Pages 366 - 370
GİRİŞ VE AMAÇ: Dünya Sağlık Örgütü, 2030 yılına kadar dünyadaki önemli bir sağlık sorununu olan HCV enfeksiyonunu yok etme hedefini belirlemiştir. Bu hedefi sağlık uzmanları olarak benimsememize ve bunun için mücadele etmemize rağmen, engellerin ortaya çıkabileceğini gözlemliyoruz. Hepatit C ile enfekte olan tüm hastalar tespit edilemez ve tüm hastalar tedavi edilemez. Amacımız, hepatit C'li hastane hastalarımıza erişimdeki sorunları tespit etmek ve HCV enfeksiyonunun giderilmesinde doğabilecek zorlukları tespit etmektir.
MATERYAL VE METOD: Hastane veri kayıt sisteminden son 5 yılda (2013-2018 arasında) herhangi bir nedenle hastanede viral belirteçleri istenen ve anti-HCV’nin pozitif olduğu saptanan hastalar tespit edildi. Daha sonra bu hastaların akibetleri incelendi.
BULGULAR: 65853 kişide viral belirteçlere istenmişti ve 64735 (% 98,3)’ünde anti-HCV negatif, 1118 (% 1,7)’inde anti-HCV pozitif bulundu. Hastaların 392'si (% 35,06) gastroenteroloji bölümünde, 417'si (% 37,3) enfeksiyon hastalıkları bölümünde, 309'u (% 27,64) diğer kliniklerde Anti HCV pozitif tespit edilmişti. Gastroenteroloji kliniğinde tespit edilip tedavi almamış 30/392 (% 7,65) hasta vardı. Çünkü bu hastalar biyopsi ve tedaviyi kabul etmemişlerdi. Diğer kliniklerde ise, ilgili branşlara yönlendirilmediği için takip edilmemiş ve tedavi almamış 88/309 (% 28,5) hasta tespit edildi.
TARTIŞMA: Hastaları ilgili uzmanlık bölümlerine ve dolayısıyla uygun takip ve tedavi programlarına yönlendirmede önemli bir boşluk olduğunu tespit ettik.
Objectives: Though there is a global effort to eradicate hepatitis C infection (HCV), several obstacles remain. Many patients infected with the virus are not detected or go untreated. The goal of this study was to identify any barriers to treatment and any difficulties contributing to the elimination of HCV infection at a tertiary care university hospital.
Methods: This was a retrospective review. The hospital data system was searched for records of patients admitted to the hospital for any reason from between 2013 and 2018 who were screened for viral markers and determined to be anti-HCV positive. The follow-up performed was then analyzed.
Results: Viral marker testing was requested for 65,853 patients during the study period. Of those, 64.735 (98.3%) were found to be anti-HCV negative and 1118 (1.7%) were anti-HCV positive. In all, 392 (35.06%) were detected in the gastroenterology department, 417 (37.3%) were patients in the infectious diseases department, and 309 (27.64%) were identified in other clinics, including emergency services, the blood bank, and others. There were 30/392 (7.65%) patients admitted to the gastroenterology clinic who declined a biopsy and/or treatment. In other clinics, 88/309 (28.5%) patients were identified who were not treated for HCV and not followed up because they were not referred to the related specialty department.
Conclusion: It was determined that there was a significant gap in referring patients to the appropriate specialized department following an anti-HCV positive finding and thus to appropriate follow-up and treatment programs.

7.Predictive Factors for Lymph Node Metastasis and the Effect on Survival in Early Gastric Cancer Patients with Radical Gastric Resection
Emine Ozlem Gur, Serkan Karaisli, Erdinc Kamer, Haldun Kar, Ahmet Naci Emecen, Nese Ekinci, Osman Nuri Dilek, Mehmet Haciyanli
doi: 10.14744/SEMB.2019.30643  Pages 371 - 378
Amaç: Mide kanseri kansere bağlı ölümler arasında ikinci sırada yer almaktadır. Günümüzde seçilmiş erken evre mide kanseri tedavisinde endoskopik rezeksiyon uygulanmaktadır. Biz de kliniğimizde mide kanseri nedeniyle rezeksiyon ve lenf nodu diseksiyonu uygulanan erken evre mide kanseri hastalarında lenf nodu metastazına (LNM) ve genel sağkalımı etkileyen faktörleri belirlemeyi amaçladık.
Yöntem: 2010-2018 yılları arasında mide kanseri nedeniyle opere edilen ve tümör invazyonu T1a ve T1b olan hastalar çalışmaya dahil edildi. Postoperatif patoloji sonucunda LNM olan ve olmayan olarak iki gruba ayrıldı. LNM’ı ve sağkalıma etki edebilecek, demografik ve labaratuvar parametreleri istatiksel olarak karşılaştırıldı. P<0.05 değeri anlamlı olarak kabul edildi.
Bulgular: Çalışmaya dahil edilen 63 hastanın 21’inde (%33,3) LNM saptandı. Lenfovasküler invazyonu ( LVI) saptanan ve saptanmayan hastalarda LNM pozitifliği sırasıyla % 61.5 -% 26.0 (p = 0.02) olarak bulundu. Yüksek dereceli tümörlü olan ya da olmayan hastalarda LNM sırasıyla % 46.9 ve % 19.4 (p = 0.02) olarak bulundu. Tüm grubun medyan takip süresi 28 (12-55) ay olurken mortalite olan grupta 23 (7 – 39) ay ve sağkalan grupta 33.5 (15.5 – 60) ay olarak bulundu (p=0,06). Genel sağkalım oranı% 73.0 olarak saptandı. Mortalite gelişen hastalarda LNM daha yüksekti (p = 0,03). Ortalama sağkalım süresi LNM olanlar ve olmayanlarda sırasıyla 62.36 ve 71.99 aydı (p = 0.09). Nötrofil-lenfosit oranının (NLR) cut-off değeri 2.33 olarak bulundu ve sağkalım üzerine etkili olduğu görüldü (p <0.05).
Sonuç: Sonuç olarak, özellikle LVI ve yüksek dereceli erken evre mide kanseri tespit edilen tümörlerin tedavisinde endoskopik rezeksiyondan çok cerrahi rezeksiyon düşünülmelidir. NLR değerleri ve LNM değerleri yüksek olan hastalarda genel sağkalım daha kısadır.
Objectives: Selected patients with early gastric cancer (GC) are treated endoscopically. Lymph node metastasis (LNM) in the T1 stage may also be detected during surgical resection for early GC. The aim of this study was to determine factors associated with LNM and the effect on survival.
Methods: A total of 63 patients with tumor invasion stage T1a or T1b who were operated on for early GC between 2010 and 2018 were included in the study. Parameters were investigated retrospectively to identify predictive factors for LNM and overall survival. Significance was defined with a 2-sided p-value of <0.05.
Results: Among the 63 patients, 21 (33.3%) had LNM. Lymphovascular invasion (LVI) (p=0.02) and a high-grade tumor (p=0.02) were significantly associated with LNM. The overall survival rate was 73.0%. The number of patients with LNM was greater among the deceased patients compared with the censored group (p=0.03). The median follow-up time of the entire group was 28 months (range: 12-55 months) while it was 23 months (range: 7-39 months) in the deceased group and 33.5 months (15.5-60 months) in the censored group (p=0.06). The mean survival was 62.36 months in patients with LNM and 71.99 months in those without LNM (p=0.09). The cut-off value determined for the neutrophil-to-lymphocyte ratio (NLR) was 2.33 and it was an effective value in survival analysis (p<0.05).
Conclusion: Surgical treatment should be considered for early GC patients with high-grade tumors and cases demonstrating LVI. The overall survival was shorter in patients with a high NLR value and LNM.

8.The Effectiveness of Preoperative Ultrasonography and Scintigraphy in the Pathological Gland Localization in Primary Hyperparathyroidism Patients
Nurcihan Aygun, Adnan Isgor, Mehmet Uludag
doi: 10.14744/SEMB.2019.37097  Pages 379 - 384
AMAÇ: Primer hiperparatiroidi (pHPT) sık görülen bir hastalık olup, küratif tedavisi cerrahidir. Günümüzde cerrahi tedavi öncesi preoperatif lokalizasyon çalışmaları standart hale gelmiş olup, ilk aşama görüntüleme yöntemleri ultrasonografi ve/veya sintigrafidir. Bu çalışmaların patolojik bezin lokalizasyonuna katkısı ile odaklanmış cerrahi ilk tercih edilen standart tedavi haline gelmiştir. Bu çalışmada pHPT nedeni ile cerrahi tedavi uygulanan ve kür sağlanan hastalarda ultrasonografi ve sintigrafinin patolojik bezin veya bezlerin preoperatif lokalize edilmesindeki etkinliklerini değerlendirmeyi amaçladık.
GEREÇ ve YÖNTEMLER: Bu çalışmada preoperatif biyokimyasal olarak pHPT tanısı konulan, Tc99m-MIBI sintigrafi ve/veya ultrasonografi (USG) yöntemlerinden en az biri ile görüntüleme yapılan ve cerrahi kür sağlanan hastaların verileri retrospektif olarak değerlendirildi. Lokalizasyon açısından USG veya sintigrafide pozitif olan lezyon, bulunduğu boyun tarafı veya boyun kadranına göre değerlendirildi ve sonuçlar intraoperatif lokalizasyon bulguları ile karşılaştırıldı. Her iki yöntemin ve kombinasyonlarının etkinlikleri; lokalizasyon oranları, sensitivite ve pozitif prediktif değerleri (PPD) ile değerlendirildi. 3 yöntem Youden indeksi (J) ile kıyaslandı.
BULGULAR: Çalışmaya alınan 380 hastanın yaş ortalaması 54,8+12,8 yıl (20-83) olup, 308’I kadın, 72’si erkekti. Hastaların 339’una sintigrafi, 344’üne USG, 306’sına ise hem USG hem de sintigrafi yapılmıştı. Yüz yirmi hastaya (%32) bilateral boyun eksplorasyonu (BBE), 260 hastaya (%68,4) minimal invaziv paratiroidektomi (MİP) (tek taraflı eksplorasyon veya odaklanmış cerrahi) uygulandı. Hastaların 358’inde (%94) tek adenom, 10’unda (%3) çift adenom, 12’sinde hiperplazi (%3) saptandı.
Boyun tarafına göre USG, sintigrafi, USG ve sintigrafi kombinasyonunun sırası ile lokalizasyon oranları %53, %74, %75; sensitiviteleri %56, %85, %89; PPD’leri %90, %86, %83 idi. Boyun tarafına göre sintigrafinin etkinliği USG’ye göre daha yüksektir (J: 0,743 vs 0,527). Sintigrafinin etkinliğine USG ile kombinasyonunun katkısı sınırlı idi (J: 0,743 vs 0,754).
Boyun kadranına göre USG, sintigrafi, USG ve sintigrafi kombinasyonunun sırası ile lokalizasyon oranları %46, %64, %66; sensitiviteleri %51, %83, %88; PPD’leri %79, %74, %73 idi. Boyun kadranına göre sintigrafinin etkinliği USG’ye göre daha yüksektir (J: 0,64 vs 0,427). Sintigrafinin etkinliğine USG ile kombinasyonunun katkısı sınırlı idi (J: 0,64 vs 0,66).

SONUÇ: pHPT’li hastalarda ilk aşama preoperatif görüntüleme olarak sintigrafi USG’ye daha etkin bir yöntem olduğundan kontrendikasyon yoksa ilk yöntem olarak tercih edilmelidir. Sintigrafinin USG ile kombinasyonu sintigrafinin etkinliğine minimal düzeyde katkı sağlayabilir. İki görüntülemenin uyumsuz olduğu ve BBE uygulanacak olan hastalarda cerrahiye ilk sintigrafinin pozitif olduğu taraftan başlanması patolojik bezi erken saptamada avantaj sağlayabilir. Sintigrafi ve USG yöntemleri pHPT’li hastaların büyük bölümünde başarılı MİP cerrahi uygulanmasına olanak sağlayabilir.
Objectives: Primary hyperparathyroidism (pHPT) is a common disease, and its curative treatment is surgical. Nowadays, preoperative localization studies have become standard before surgical treatment, and the first stage imaging methods are ultrasonography and/or scintigraphy. With the contribution of these studies to the localization of the pathological gland, focused surgery has become the first standard of choice. In this study, we aimed to evaluate the efficacy of ultrasonography and scintigraphy in the preoperative localization of the pathologic gland or glands in patients who underwent surgical treatment and cure for pHPT.
Methods: In this study; the data of the biochemically diagnosed pHPT patients, who had Tc 99m-MIBI scintigraphy and/or ultrasonography for localisation preoperatively, were evaluated retrospectively. The lesion, which was positive in USG or scintigraphy for localization, was evaluated according to the neck side or neck quadrant, and the results were compared with intraoperative localization findings. The effectiveness of both methods and combinations was evaluated with the localization rates, sensitivity and positive predictive values (PPV). The three methods were compared with the Youden index (J).
Results: The mean age of 380 patients included in this study was 54.8±12.8 years (20-83). Three hundred eight of them were female, and 72 were male. Scintigraphy was performed in 339 patients, USG was performed in 344 patients, and both USG and scintigraphy were performed in 306 patients. One hundred twenty patients (32%) underwent bilateral neck exploration (BNE), and 260 patients (68.4%) underwent minimally invasive parathyroidectomy (MIP) (unilateral exploration or focused surgery). Single adenoma was detected in 358 (94%), double adenoma in 10 (3%) and hyperplasia in 12 (3%) patients.
Localization rates of USG, scintigraphy, USG and scintigraphy combinations were 53%, 74%, 75%; their sensitivity was 56%, 85%, 89%; PPDs were 90%, 86%, 83%. The efficiency of scintigraphy is higher than USG (J: 0.743 vs 0.527). The contribution of scintigraphy to USG in combination with USG was limited (J: 0.743 vs 0.754).
The localization rates of USG, scintigraphy, USG and scintigraphy combinations were 46%, 64%, 66%; their sensitivity was 51%, 83%, 88%; PPDs were 79%, 74%, 73%. The efficiency of scintigraphy is higher than that of USG (J: 0.64 vs 0.427). The contribution of scintigraphy to USG in combination with USG was limited (J: 0.64 vs 0.66).
Conclusion: In patients with pHPT, scintigraphy is a more effective method for USG as the first step preoperative imaging and should be preferred as the first method if there is no contraindication. A combination of scintigraphy with USG may contribute minimally to the efficacy of scintigraphy. It may be advantageous for early detection of the pathologic gland in patients with incompatible two imaging and initiating surgery on the positive side of the first scintigraphy. Scintigraphy and USG methods may allow successful MRP surgery in the majority of patients with pHPT.

9.Comparison of Exit-Site Infection Frequency in Continuous Ambulatory Peritoneal Dialysis and Automated Peritoneal Dialysis Patients: A Single-Center Experience
Mustafa Sevinc, Nuri Baris Hasbal, Elbis Ahbap, Yener Koc
doi: 10.14744/SEMB.2019.54837  Pages 385 - 388
Amaç: Kateter çıkış yeri enfeksiyonu genellikle cilt florasından kaynaklanır. Sürekli ayaktan periton diyalizi hastaları gün içinde daha çok değişim yaptıkları için kateterle aletli periton diyalizi hastalarına göre daha çok temas ederler. Bu çalışmanın amacı iki periton diyaliz modalitesi arasında kateter çıkış yeri enfeksiyon sıklığını karşılaştırmaktır.
Metot: 2001 ve 2015 yılları arasındaki periton diyaliz hastaları çalışmaya dâhil edilmiştir. Sürekli ayaktan periton diyalizinden aletli periton diyalizine transfer edilen hastalar çalışma dışı bırakılmıştır. Tüm veriler geriye dönük olarak toplanmıştır. Periton diyalizi modaliteleri, çıkış yeri enfeksiyon sıklığı ve kültür sonuçları açısından birbiri ile karşılaştırılmıştır.
Bulgular: Toplam 280 hastanın verisi incelenmiştir. Aletli periton diyalizi hastaları tüm grubun %23.2’sini oluşturmaktadır. Çıkış yeri enfeksiyonu geçirenlerde peritonit riski %87.6, geçirmeyenlerde ise %50.7 saptanmıştır (p=0.000). Periton diyalizi modaliteleri arasında çıkış yeri enfeksiyon sıklığı benzer bulunmuştur (p=0.343). Üretilen mikroorganizmalarda ise farklılık saptanmıştır (p=0.021).
Sonuç: Çıkış yeri enfeksiyonu sıklığı, sürekli ayaktan periton diyalizi ve aletli periton diyalizinde benzer bulunmuştur. Sürekli ayaktan periton diyalizi daha fazla değişim yapar ve kateterle daha fazla temas ederler. Tüm hastaların değişim sırasında periton kateterini diyaliz solüsyon torbasına bağlarken önerilen kurallara uyması beklenmektedir. Bu kurallar periton diyalizi modaliteleri arasında farklılık göstermez. Hastalar kurallara uyduğu sürece, periton diyalizi modalitesinden kaynaklanan enfeksiyon riskini artışı söz konusu değildir.
Objectives: Catheter exit-site infection (ESI) is generally caused by skin flora. Continuous ambulatory peritoneal dialysis (CAPD) patients have more contact with their catheters than automated peritoneal dialysis (APD) patients as a result of performing multiple exchanges per day. The aim of the present study was to compare the frequency of ESIs between these 2 peritoneal dialysis (PD) modalities.
Methods: PD patients from 2001 to 2015 were enrolled in the study. Patients transferred from CAPD to APD were excluded. All of the data were collected retrospectively. The rate of ESI occurrence and culture results in the CAPD and APD groups were compared.
Results: The data of 280 patients were evaluated. APD patients represented 23.2% of the study cohort. Prevalence of peritonitis was 87.6% if a patient had an ESI and 50.7% if there was no ESI (p=0.000). The frequency of ESI was similar between the 2 peritoneal dialysis modalities (p=0.343). There was a statistically significant difference in the causative organism of infection between the 2 groups (p=0.021).
Conclusion: The ESI rate was similar in the CAPD and APD patients though CAPD requires more exchanges, and therefore there is more contact with the catheter. All PD patients, regardless of the treatment modality used, are expected to perform exchanges according to standard rules for connecting the catheter to the PD solution bag. As long as patients observe these guidelines, there would appear to be no increased ESI risk related specifically to the modality.

10.Risk Factor Assessment and the Incidence of Neonatal Hypoglycemia in the Postnatal Period
Ali Bülbül, Semra Bahar, Sinan Uslu, Şehrinaz Sözeri, Lida Bülbül, Evrim Kıray Baş, Ebru Türkoğlu Ünal
doi: 10.14744/SEMB.2019.08634  Pages 389 - 394
Amaç: Yenidoğan bebeklerde doğum sonrası yaşamın ilk 48 saatinde kan şekeri bakılma nedenleri, hipoglisemi gelişiminde risk faktörlerinin ve izlem sonuçlarının değerlendirilmesi amaçlandı.
Metod: Hastanemizde 2015-2017 (üç yıl) yılları arasında doğan, yaşamın ilk 24 saati içerisinde kan şekeri düzeyi bakılan ve 48 saatlik izlem sonuçları olan tüm bebekler çalışmaya alındı. Bebeklerin dosyalarından; gebelik süresi, doğum ağırlığı, cinsiyet, antenatal, natal ve postnatal özellikler, kan şekerinin bakılma nedeni ile yöntemi, kan şekerinin bakılma zamanı, kan şekeri sonucu ve sonucuna göre yapılan izlem değerleri, bebeklerin beslenme durumları, kan şekeri düşüklüğü nedeniyle yatış gereksinimi ve kan şekerleri düşük saptanan bebeklerin 48 saat boyunca izlem bulguları kaydedildi. Çalışmaya dahil edilen bebekler grup olarak diyabetik anne bebeği olma, SGA (small for gestational age), LGA (large for gestational age), geç preterm olma (34-36+6/7 GH), fetal distres ve beslenme intoleransı durumuna göre ayrıldı. Gruplar içerisinde kan şekeri ölçüm değerleri ve nedenleri karşılaştırıldı.
Bulgular: Çalışma toplam 9480 bebek ile tamamlandı. Bebeklerin %28,7’sine (n: 2720) kan şekeri değeri bakıldığı belirlendi. Bebeklerin ortalama doğum ağırlığı ve gebelik süresi; 3143±804 gram ve 37,7±2,5 hafta, cinsiyet dağılımı %54,7 erkek, doğum şekli %57,5 sezaryan şeklindeydi. Kan şekeri ölçümü için en sık ön görülen risk faktörlerinin LGA (%25,9), prematüre (%18), geçici taşipne (%17,3) ve SGA (%11,6) özelliklerinin olduğu görüldü. İzlemde 2009 bebeğin (%73,9) kan şekeri değerlerinin normal sınırlarda olduğu için anne yanında tekrar kan şekeri bakmadığı saptandı. Bebeklerin 711’inde (%26,1) kan şekeri düşüklüğü saptandığı için kan şekeri takibine alındığı belirlendi. Hipoglisemi ön tanısıyla yatış gereksinimi sıklığı %2.5 (n: 67) saptandı. Grup analizlerinde birden fazla nedeni olanların 1.saat kan şekeri değeri ortalaması, geçici taşipne ve fetal distres olanlara göre (p<0,001), Prematürite ve LGA olan bebeklerin 6.saat kan şekeri ortalamaları, diyabetik anne bebekleri kan şekeri ortalamalarına göre istatistiksel olarak anlamlı düşüktü (p<0,001).
Sonuç: Doğum sonrası dönemde yenidoğan bebeklerde kan şekeri bakılma oranının %28,7 oranında olduğu ve en sık ön görülen risk faktörünün LGA bebekler olduğu saptandı. Hipoglisemi nedeniyle doğum sonrası yatış sıklığının %2,5 olduğu, birden fazla nedenin birlikte olduğu gruplarda birinci saat kan şekerinin daha düşük olduğu görüldü.
Objectives: The aim of this study was to evaluate risk factors used for the assessment of neonatal hypoglycemia and to examine the follow-up outcomes observed in the first 48 hours of postnatal life.
Methods: The records of infants born between 2015 and 2017 (3 years) at Şişli Hamidiye Etfal Training and Research Hospital who had a blood glucose level test performed within the first 24 hours after birth and who had follow-up results for 48 hours were included in the study. Data of gestational age; birth weight; gender; antenatal, natal and postnatal characteristics; blood glucose measurement method and time during the first 48 hours postpartum; glucose values and follow-up; nutritional status; and the need for hospitalization due to a low blood glucose value were recorded. Groups were created based on data of a diabetic mother, small for gestational age (SGA), large for gestational age (LGA), late preterm birth (34-36+6/7 gestational weeks), fetal distress, and feeding intolerance. Blood glucose measurement values and reasons for hypoglycemia and assessment were compared in subgroups.
Results: The data of 9480 infants were reviewed and included in the study. It was determined that blood levels were checked in 28.7% (n=2720). The mean birth weight and gestational age of the infants was 3143±804 g and 37.7±2.5 weeks, respectively. In the study group, 54.7% were male, and 57.5% were delivered via cesarean section. The most frequent factors prompting blood glucose measurement were LGA status (25.9%), prematurity (18%), transient tachypnea (17.3%), and SGA status (11.6%). Results revealed that the blood glucose values of 2009 (73.9%) infants were within normal limits, and there was no further monitoring of blood glucose level during the first 48 hours. In 711 (26.1%), a low blood glucose level finding led to follow-up assessment. The incidence of hospitalization with a preliminary diagnosis of hypoglycemia was 2.5% (n=67). Subgroup analysis indicated that at the first hour, the mean blood glucose value of the patients with multiple factors that were risks for hypoglycemia suggesting further evaluation was lower than those with transient tachypnea and fetal distress (p<0.001), and the mean blood glucose value of premature and LGA neonates were significantly lower than the infants of diabetic mothers at the sixth hour (p<0.001).
Conclusion: In the postnatal period, the rate of monitoring blood glucose levels in newborn babies was found to be 28.7% and the most commonly predicted risk factor was LGA babies. The frequency of postpartum hospitalization due to hypoglycemia was found to be 2.5%, and blood sugar levels were lower in the first hour in groups with multiple causes.

11.The Association Between Migraine, Metabolic Syndrome, Insulin Resistance, and Obesity in Women: A Case-Control Study
Ruhan Karahan Ozcan, Selen Gür Özmen
doi: 10.14744/SEMB.2018.09582  Pages 395 - 402
Objectives: The aim of this study was to examine the relationship between migraines and obesity, insulin resistance (IR), and metabolic syndrome in female migraineurs.
Methods: A total of 141 female patients who experience migraines and a control group of 141 sex- and age-matched individuals who do not were enrolled in this case-control study. The migraine group was composed of patients from the Gebze Fatih Community Hospital (Kocaeli, Turkey) neurology outpatient service and the control group included hospital staff and friends who volunteered to participate. Descriptive statistics and multivariate logistic regression analyses were performed. Migraine was designated as a dependent variable. Family history of migraine, stroke, metabolic syndrome, cardiac disease, hypertension, hyperlipidemia, and diabetes mellitus; cigarette use; alcohol consumption; and the presence of hypertension, IR, hypertriglyceridemia, low level of high-density lipoprotein (HDL), central obesity, metabolic syndrome; as well as homeostasis model assessment and quantitative insulin sensitivity check index results were selected as independent variables.
Results: The mean waist circumference, mean height, mean weight, and central obesity were greater in the control group (p=0.009, 0.004, 0.036, and 0.015, respectively). A multivariate logistic regression model of migraine presence showed that a family history of migraine (odds ratio [OR]: 1.542, 95% confidence interval [CI]: 2.451-8.905; p<0.0001), family history of stroke (OR: 1.043, 95% CI: 1.214-6.633; p=0.016), and no central obesity (OR: -0.705, 95% CI: -0.290-0.843; p=0.010) were statistically significant variables in our study.
Conclusion: The results of our study indicated that IR and metabolic syndrome were not associated with migraine in women. There was an inverse relationship between central obesity and migraine. Additional research with larger participant groups should be performed to further explore the complex relationship between migraine, obesity, IR, and metabolic syndrome.
Objectives: The aim of this study was to examine the relationship between migraines and obesity, insulin resistance (IR), and metabolic syndrome in female migraineurs.
Methods: A total of 141 female patients who experience migraines and a control group of 141 sex- and age-matched individuals who do not were enrolled in this case-control study. The migraine group was composed of patients from the Gebze Fatih Community Hospital (Kocaeli, Turkey) neurology outpatient service and the control group included hospital staff and friends who volunteered to participate. Descriptive statistics and multivariate logistic regression analyses were performed. Migraine was designated as a dependent variable. Family history of migraine, stroke, metabolic syndrome, cardiac disease, hypertension, hyperlipidemia, and diabetes mellitus; cigarette use; alcohol consumption; and the presence of hypertension, IR, hypertriglyceridemia, low level of high-density lipoprotein (HDL), central obesity, metabolic syndrome; as well as homeostasis model assessment and quantitative insulin sensitivity check index results were selected as independent variables.
Results: The mean waist circumference, mean height, mean weight, and central obesity were greater in the control group (p=0.009, 0.004, 0.036, and 0.015, respectively). A multivariate logistic regression model of migraine presence showed that a family history of migraine (odds ratio [OR]: 1.542, 95% confidence interval [CI]: 2.451-8.905; p<0.0001), family history of stroke (OR: 1.043, 95% CI: 1.214-6.633; p=0.016), and no central obesity (OR: -0.705, 95% CI: -0.290-0.843; p=0.010) were statistically significant variables in our study.
Conclusion: The results of our study indicated that IR and metabolic syndrome were not associated with migraine in women. There was an inverse relationship between central obesity and migraine. Additional research with larger participant groups should be performed to further explore the complex relationship between migraine, obesity, IR, and metabolic syndrome.

12.Prevalence of Metabolic Syndrome in Middle School Children and Evaluation of Components of Metabolic Syndrome
Gizem Kara Elitok, Nilgün Selçuk Duru, Murat Elevli, Zuhal Aydan Sağlam, Kubilay Karşıdağ
doi: 10.14744/SEMB.2018.50479  Pages 403 - 408
Amaç: Metabolik sendromun 10-14 yaş sağlıklı Türk çocuklarındaki sıklığını belirlemek ve bu yaş grubunda metabolik sendrom bileşenlerinin birbirleri ile olan ilişkilerini araştırmak.
Yöntem: Çalışmamız 2004-2005 eğitim yılında İstanbul ilinde öğrenim gören ortaöğretim 6-8.sınıf öğrencileri ile yapıldı. 395 öğrencinin vücut ağırlığı, boy, bel çevresi, kalça çevresi, sistolik-diyastolik kan basıncı ölçüldü. Kan örneği vermeyi kabul eden 353 öğrenciden ise açlık kan şekeri, bazal insülin, total kolesterol, trigliserid, yüksek dansiteli lipoprotein (HDL), düşük dansiteli lipoprotein (LDL), çok düşük dansiteli lipoprotein (VLDL) düzeyleri çalışıldı. Metabolik Sendrom tanısı için modifiye WHO (Dünya Sağlık Örgütü) kriterleri kullanıldı.
Bulgular: Çalışmamızda çocukların %44.5’i kız ve % 55.5’i erkekti. Olguların vücut kitle indeksi (VKİ) ortalaması 20.57 ±3.48 kg/m² olup, %10.4(41)’ü fazla kilolu, %12.7 (50)’si obezdi. Çalışmaya katılanların %0.85’inde, obez olguların %6’sında metabolik sendrom saptandı. VKİ ile bel çevresi (p<0.001), bel/kalça oranı (p<0.001), sistolik kan basıncı (p<0.001), diyastolik kan basıncı (p<0.001), bazal insülin düzeyi (p<0.001), homeostasis model assessment insülin direnci (HOMA-IR) (p<0.001), trigliserid (p<0.001), total kolesterol (p<0.05), LDL (p<0.001), VLDL ( p<0.001) arasında pozitif ilişki, HDL (p<0.001) ile negatif ilişki saptandı.
Sonuç: Çalışmamız sonuçlarına göre metabolik sendrom sadece erişkin dönemde değil çocukluk döneminde de önemli bir sağlık sorunu olarak gözlenmektedir. Obez çocuklar da görülme sıklığı obez olmayanlara göre çok daha fazladır. Bu nedenle obez çocuklara erken tanı konulması ve kardiyovasküler risk faktörleri ile metabolik sendrom kriterleri açısından incelenmeleri oldukça önemlidir.
Objectives: This study was designed to determine the prevalence of metabolic syndrome (MS) in Turkish children and to examine the relationship between MS components in this age group.
Methods: A total of 395 students in Istanbul aged 10 to 14 years in the 2004-2005 school year were enrolled in the study. Body weight, height, waist circumference, hip circumference, and systolic-diastolic blood pressure were measured. Of the total, 353 provided blood samples for analysis of fasting glucose level, basal insulin, total cholesterol, triglyceride, high-density lipoprotein (HDL), low-density lipoprotein (LDL), and very-low-density lipoprotein (VLDL) levels. Modified World Health Organization criteria were used for the diagnosis of MS.
Results: In this study, 44.5% of the children were female and 55.5% were male. The mean body mass index (BMI) was 20.57±3.48 kg/m², 10.4% (n=41) were overweight, and 12.7% (n=50) were obese. MS was diagnosed in 0.85% of the entire study group and in 6% of the obese children. There was a positive correlation between BMI and waist circumference (p<0.001), waist/hip ratio (p<0.001), systolic blood pressure (p<0.001), diastolic blood pressure (p<0.001), basal insulin level (p<0.001), homeostasis model assessment of insulin resistance (p<0.001), triglyceride value (p<0.001), total cholesterol level (p<0.05), LDL (p<0.001), and VLDL level (p<0.001), and a negative correlation with HDL level (p<0.001).
Conclusion: The study results confirmed that MS is present in children and not limited to adults, and this is an important health problem. The prevalence of MS is more common in obese children. Therefore, early diagnosis of obese children and examination of cardiovascular risk factors and metabolic syndrome criteria is very important.

13.Preseptal Cellulitis in Children: A Single-Center Experience
Berksu Cürebal, Ayşe Şahin, Nazan Dalgıç
doi: 10.14744/SEMB.2018.75010  Pages 409 - 412
Amaç: Preseptal sellülit, göz kapağı ve göz çevresinde yüzeyel dokuyu tutan genellikle iyi prognoz gösteren bir enfeksiyondur. Bu çalışmamızda kliniğimizde preseptal sellülit tanısıyla yatmış olan hastaların klinik bulgularını, tedavilerini ve komplikasyonlarını değerlendirdik.
Gereç ve Yöntem: Çalışmamızda Kasım 2012-Kasım 2017 yılları arası Şişli Hamidiye Etfal Eğitim ve Araştırma Hastanesi Çocuk Enfeksiyon Kliniğinde yatarak tedavi almış olan preseptal sellülit tanılı 29 hastanın kayıtları retrospektif olarak incelendi.
Bulgular: 29 olgunun %34,5’i (n=10) kız, %65,5’i (n=19) erkekti. Yaş ortalaması 61,76±46,95 ay, hastanede yatış süresi 4,03±2,04 gündü. Hastane başvurusundaki şikayetlerin en sık nedeni göz çevresinde şişlik (%72,4) iken klinik bulgulardan göz çevresinde hiperemi ve ödem %93,1 oranında görüldü. Predispozan faktörü belirlenebilen 17 olgunun 9 (%52.9)’u sinüzit kaynaklı idi. Olguların 21 (%72.4)’inden kan kültürü alındı. Tanıyı desteklemek için 9 (%31)’una görüntüleme yöntemleri uygulandı. Olguların tamamı yatış süresince geniş spektrumlu intravenöz antibiyotik tedavisi aldı. Ortalama antibiyotik kullanma süresi taburculuk sonrası da dahil olmak üzere 10.10±3.41 gün idi. Hastaların hiç birinde preseptal sellülite bağlı bir komplikasyon gelişmedi.
Sonuç: Orbital enfeksiyonlar arasında preseptal sellülit özellikle çocukluk çağında çok sık görülmektedir. Ne kadar iyi seyirli giden bir enfeksiyon olsa da orbitaya, intrakranyal yapılara doğru çok hızlı şekilde ilerleyebilmektedir. Doğru klinik yaklaşım ve hızlı başlanan tedavi ile enfeksiyonun yayılmasının önüne geçilerek doğabilecek ciddi komplikasyonlar önlenebilir.
Objectives: Preseptal cellulitis is an infection that affects the palpebra and the periorbital superficial tissue. This study is an evaluation of the clinical findings, treatment, and complications of patients hospitalized with preseptal cellulitis in a single clinic.
Methods: The records of 29 patients with preseptal cellulitis who were hospitalized in the Şişli Hamidiye Etfal Education and Research Hospital Pediatric Infection Clinic between November 2012 and November 2017 were analyzed retrospectively.
Results: Of the 29 cases, 34.5% (n=10) were female and 65.5% (n=19) were male. The mean age was 61.76±46.95 months, and the mean length of hospital stay was 4.03±2.04 days. Periorbital swelling (72.4%) was the most common cause of complaint at hospital admission, and periorbital hyperemia and edema were observed in 93.1% of the clinical findings. Nine (52.9%) of 17 cases with predisposing factors were sinusitis-related. A blood culture was obtained in 21 (72.4%) cases. Imaging methods were used in 9 (31%) cases to support the diagnosis. All of the patients received broad-spectrum intravenous antibiotic therapy during hospitalization. The mean duration of antibiotic use was 10.10±3.41 days, including after discharge. None of the patients developed complications related to preseptal cellulitis.
Conclusion: Preseptal cellulitis is a very common orbital infection, especially in childhood. Although it generally has a good prognosis, it can progress rapidly to the orbita and intracranial structures. An accurate clinical approach and rapid treatment can prevent the spread of infection and avoid serious complications.

14.Is it Necessary to Measure Blood Glucose Level Before and After Colonoscopy in Diabetic and Nondiabetic Patients?
Pınar Sayın, Hacer Şebnem Türk, Canan Tülay Işıl, Özgür Bostancı, Mustafa Altınay, Sibel Oba
doi: 10.14744/SEMB.2018.93685  Pages 413 - 418
Amaç: Kolonoskopi işlemi uygulanacak diabetik ve non diabetik hastaların kan glukoz değerlerinin işlem öncesi ve işlem sonrası öiçülmesinin gerekliliğini araştırdık.
Gereç ve Yöntem: Çalışmamız prospektif, randomize ve kontrollü bir çalışma olup etik kurul onayı alındıktan sonra elektif konoskopi uygulanacak 18yaşından büyük, ASA I-III, 200 hasta çalışmaya dahil edildi. 100 hastanın diabetes mellitusu mevcuttu. 100 hasta nondiabetikti. Hastaların yaş, cisiyet, kilo, boy, ASA gibi demografik verileri, ek hastalıkları, kullandıkları ilaçları ve açlık süreleri kaydedildi. Kapiller glukoz ölçümü yapılarak başlangıç değeri olarak kaydedildi. İşlemin başlangıcından 15 dakika sonar ve işlem bitiminden 1 saat sonra kapiller glukoz ölçümü tekrarlandı. Anesteziye ve işleme ait komplikasyonlar kaydedildi.
Bulgular: Grupların yaş ve cinsiyet dağılımları arasında istatiksel anlamlı farklılık yoktur. DM tanısı olan hastaların vücut kitle indeksi ortalamaları DM tanısı olmayan hastalardan istatiksel olarak anlamlı düzeyde yüksektir. DM tanısı olan hastaların ek hastalık görülme ve bu ek hastalıklar içinde hipertansiyon görülme sıklığı DM tanısı olmayan hastalardan istatiksel olarak anlamlı düzeyde yüksektir. Grupların komplikasyon dağılımları arasında istatiksel olarak anlamlı farklılık yoktur. DM olan grubun açlık süresi ortalaması DM olmayan hastalara göre istatistiksel olarak anlamlı düşüktür. Tüm zamanlarda DM olan hastaların kan şekeri ölçümleri DM olmayan hastaların kan şekeri ölçümlerinden istatiksel olarak anlamlı düzeyde yüksektir.
Sonuç: Kolonoskopi öncesi ve sonrası diabetik hastalarda glukoz ölçümü yapılması gerekirken, nondiabetik hastalarda glukoz ölçümü gerekli değilidir.
Objectives: The aim of this study was to examine the necessity of measuring the blood glucose level before and after a colonoscopy in diabetic and nondiabetic patients.
Methods: A total of 200 patients who were over the age of 18 with an American Society of Anesthesiologists (ASA) score I-IV and were to undergo an elective colonoscopy procedure were included in this randomized, controlled, prospective trial. In the study group, 100 patients were diabetic and 100 were nondiabetic. Patient age, sex, body mass index, ASA classification, comorbid diseases, daily medications, and the length of preprocedure fasting were recorded. Before the procedure, the capillary glucose level was measured and recorded as an initial value. This glucose assessment was repeated and recorded 15 minutes after the beginning of the colonoscopy and 60 minutes after the procedure. All complications related to the anesthesia or the colonoscopy were recorded.
Results: The sex and age distribution was not statistically significant in a comparison of the diabetic and nondiabetic groups. The body mass index value and presence of comorbid diseases, particularly hypertension, was statistically significantly higher in the diabetic group. There was no significant difference in complications between the groups. The mean fasting time in the diabetic group was statistically significantly shorter than that of the nondiabetics. The blood glucose level of the diabetic patients was consistently higher than that of the nondiabetics.
Conclusion: Blood glucose measurement is necessary for diabetic patients before and after a colonoscopy procedure; however, assessment is not necessary for nondiabetics.

15.Effects of Graft Selection in Arthroscopic Anterior Cruciate Ligament Reconstruction: Midterm Functional Results
Ömer Cengiz, Necdet Demir, Ferdi Dırvar
doi: 10.14744/SEMB.2018.23281  Pages 419 - 425
Amaç: Bu çalışmada, allogreft ya da otogreft ile ön çapraz bağ (ÖÇB) rekonstrüksiyonu yapılan hastaların orta dönem klinik sonuçları araştırıldı.
Gereç ve Yöntem: Anterior tibial tendon (ATT) allogreft (n=18) ya da hamstring (HT) otogreft (n=52) ile ön çapraz bağ (ÖÇB) rekonstrüksiyonu uygulanan 70 hastanın sonuçları geriye dönük olarak değerlendirildi. Hastalara son kontrolde, fonksiyonel durumlarını değerlendirmek üzere Uluslararası Diz Dokümantasyon Komitesi’nin (IKDC) diz skoru ve Tegner-Lysholm skoru, laksite için Lachman, Öne çekmece ve Pivot-shift testleri uygulandı.
Bulgular: İki grup arasında yaş, cinsiyet dağılımı, ameliyata kadar geçen süre, greft kalınlığı ve femoral tünel uzunluğu açısından farklılık yoktu (p>0,05). Post-op dönemde spora dönüş, IKDC, Tegner-Lysholm, eklem hareket açıklığı (ROM), Quadriceps çevresi ve laksite bakımından her iki grupta da sonuçlar tatmin ediciydi ancak gruplar arasında anlamlı fark yoktu (p>0,05).
Sonuç: Çalışmamız, ATT (Anterior tibial tendon) allogreft ya da HT (Hamstring tendon) otogreft ile ÖÇB rekonstrüksiyonunun orta dönem klinik sonuçlarının benzer olduğunu göstermektedir. Sonuç olarak ÖÇB rekonstrüksiyonunda uygun endikasyonda doğru teknikle tecrübeli cerrah tarafından gerçekleştirilen operasyonun ardından uygulanan iyi rehabilitasyon programının başarıyı olumlu etkilediğine inanıyoruz.
Objectives: This study is a comparison of the midterm clinical results of patients who underwent anterior cruciate ligament (ACL) reconstruction using an allograft and those who had an autograft procedure.
Methods: The results of 70 patients who underwent ACL reconstruction with an anterior tibial tendon (ATT) allograft (n=18) or a hamstring (HT) autograft (n=52) were evaluated retrospectively. At the last follow-up, International Knee Documentation Committee (IKDC) and Tegner-Lysholm scores were used to assess functional status, as well as results of the Lachman test, the anterior drawer test, and the pivot-shift test.
Results: There was no significant difference between the 2 groups in terms of age, gender, length of time before operation, graft thickness, or femoral tunnel length (p>0.05). The results were satisfactory in both groups in the postoperative period in terms of the length of time until a return to sports, IKDC score, Tegner-Lysholm score, range of motion, quadriceps circumference, and laxity, with no significant difference between the groups (p>0.05).
Conclusion: The results of this study suggested that midterm clinical outcomes of ACL reconstruction with an ATT allograft or an HT autograft are similar when the correct technique is used according to the appropriate indications by an experienced surgeon and a successful rehabilitation program implemented after the operation.

16.Evaluation of Balance and Fall Risk in Patients with Plantar Fasciitis Syndrome
Mehmet Ağırman
doi: 10.14744/SEMB.2018.68736  Pages 426 - 429
Amaç: Plantar fasiit sendromunun hastalarda denge ve düşme riski üzerine etkisini araştırmayı amaçladık.
Gereç ve Yöntem: Klinik olarak plantar fasiit tanısı alan 50 hasta çalışmaya dahil edildi. Çalışmamızda hastaların ağrıları vizüel analog skala (VAS) ile değerlendirildi. Denge ve düşme riski değerlendirmesi için Biodex Balance sistemi ile ölçümleri yapıldı. Postural stabilite (PS) ve düşme riski (DR) statik ve dinamik olarak (2. ve 8. derecede) total skor (TS), antero-posterior (AP) ve medio-lateral (ML) olarak ölçüldü. Aktif şikayeti olmayan ve daha önce plantar fasiit/kalkaneal spur tanısı almamış 19 sağlıklı gönüllü kontrol grubu olarak çalışmaya dâhil edildi.
Bulgular: Plantar fasiit grubunda ortalama VAS değeri 6,65±1,84 idi. Hasta ve kontrol gruplarının yaş ve vücut kitle indeksleri ortalamaları arasında istatistiksel farklılık yoktu (p>0,05). TS2 (p=0,005), TS8 (p=0,009), AP2 (p=0,006), AP8 (p=0,018), DR2 (p=0,01) ve DR8 (p=0,002) değerlerinde kontrol grubu lehine istatistiksel fark bulundu. Statik ve dinamik medio-lateral denge değerlendirmelerde gruplar arasında fark bulunmadı.
Sonuç: Bu bulgular, plantar fasiit sendromu olan hastalarda postural dengenin özellikle antero-posterior düzlemde bozulduğunu ve düşme riskinin arttığını göstermektedir.
Objectives: In this study, we aimed to investigate plantar fasciitis syndrome on balance and the risks of the falls.
Methods: Fifty patients with clinical diagnosed plantar fasciitis participated in this study. Patients were evaluated using the visual analog scale (VAS) for pain. Balance and fall risk were measured with the biodex balance system. Postural stability and fall risk were measured with total score (TS), antero-posterior (AP) and mediolateral (ML) as statically and dynamically at 2. and 8. degrees. Nineteen healthy volunteers with no active complaints and no previous plantar fasciitis/calcaneal spur were included in this study as a control group.
Results: The mean VAS value in the patient group was 6.65±1.84. There was no statistical difference between the mean age and body mass index of patients and control groups. A statistically significant difference was found between the group in TS2 (p=0.005), TS8 (p=0.009), AP2 (p=0.006), AP8 (p=0.018), DR2 (p=0.01) and DR8 (p=0.002) in favor of the control group. There was no statistical difference between the groups in the static and dynamic mediolateral balance evaluations.
Conclusion: The findings demonstrated that postural balance, especially in the antero-posterior plane, was impaired in patients with plantar fasciitis syndrome and increased risk of falls.

CASE REPORT
17.A Case Report: Neonatal Torsional Ovarian Cyst
Duygu Besnili Acar, Evrim Kıray Baş, Ali Bülbül, Mesut Demir, Sinan Uslu
doi: 10.14744/SEMB.2018.48154  Pages 430 - 432
Yenidoğan döneminde görülen abdominal kitlelerin %85'i benign karakterde olup, %50'si renal, %15'i genital, %15’i gastrointestinal ve %5'i hepatobiliyer sisteme aittir. Over kistleri genital kaynaklı kitlelerin üçte birini oluşturmaktadır. Antenatal dönemde torsiyone olmuş ve hemorajik kistik kitle haline dönüşmesi nedeniyle nefroma öntanısı almış olan over kisti olgusunu sunmaktayız.
Olgu:
Prenatal dönemde yapılan ultrasonografisinde nefroma öntanısı olan, 37 gebelik haftasında doğan kız bebek ileri tetkik ve tedavi amacıyla yenidoğan kliniğine yatırıldı. Bebeğin fizik muayenesinde; batın sol alt kadranda ele gelen kitlesi dışında patoloji saptanmadı. Hematolojik ve biyokimyasal tetkikleri normal sınırlardaydı. Batın ultrasonografisinde sol üst kadranda böbrek ile ilişiği izlenmeyen yaklaşık 50x45x35 mm boyutunda düzgün sınırlı kistik kitle izlendi. Manyetik rezonans görüntülemesinde; sol adneksiyal alanda boyutları 55x44x49 mm olan düzgün konturlu içerisinde multipl septasyonlar içeren, kontrast tutmayan antenatal hemorajik torsiyone over kisti olabileceği düşünülen kitle saptandı. Postnatal 7. günde yapılan laparoskopide, 2 tam tur torsiyone olduğu görülen sol over çıkarıldı. İzlemde herhangi bir sorunu olmayan bebek taburcu edildi.
Sonuç:
Prenatal dönemde tespit edilen kistik kitlelerin over kaynaklı olabileceği akılda tutulmalı, hastanın kliniği ve over kistinin büyüklüğüne göre uygun takibi ve tedavisi planlanmalıdır.
The majority of abdominal masses detected in the neonatal period are benign (85%) and usually originate in the urinary tract (50%), genital system (15%), gastrointestinal system (15%), or the hepatobiliary tract (5%). Ovarian cysts comprise one-third of the masses with a genital origin. Presently described is a case of an ovarian cyst that developed during the antenatal period and transformed into a hemorrhagic cystic mass as a result of torsion. A female infant born at 37 weeks of gestation with the prediagnosis of nephroma was admitted to the neonatal intensive care unit. Abdominal ultrasonography revealed a smooth cystic mass approximately 50x45x35 mm in size in the left upper quadrant that was not associated with the kidney. Magnetic resonance imaging revealed a 55x44x49-mm cystic mass in the left adnexal region containing multiple septations that were not enhanced with contrast material, and the mass was then interpreted as a hemorrhagic fetal ovarian cyst. The left ovary, compromised by 2 full torsions, was removed during a laparoscopy performed on the postnatal seventh day. The infant was subsequently discharged without complications. It should be kept in mind that cystic masses detected in the prenatal period may be of ovarian origin. An appropriate follow-up and treatment should be planned according to the size of the ovarian cyst and the clinical findings.

18.Solitary Cecal Diverticulitis Mimicking Acute Appendicitis in a Child: Intraoperative Diagnosis
Asudan Tugce Bozkurter Cil, Salim Gumus
doi: 10.14744/SEMB.2017.76588  Pages 433 - 436
Amaç: Sağ kolonik veya daha ender çekal divertikülit akut apandisiti taklit edebilir. Bu duruma çocukluk çağında pek rastlanmamaktadır. Burada sunulan vaka ile acil servis hekimlerinin ve çocuk cerrahlarının konuyla ilgili farkındalıklarını arttırmayı amaçladık.
Olgu: 14 yaşında, 105 kilo ağırlığında erkek hasta çocuk acil servise akut apandisite uyan semptomlarla başvurdu. Ancak cerrahi sırasında perfore olmuş soliter çekal divertiküliti olduğu görüldü.
Sonuçlar: Acil servis hekimleri ve çocuk cerrahları, akut apandisitin ayırıcı tanısında sağ kolonik ya da çekal divertiküliti de akıllarında tutmalıdırlar, çünkü önceden yetişkin çağda sıklıkla karşılaşılan bu hastalık artık çocukluk döneminde de görülmeye başlanmıştır. Hastalığın etiolojisi iyi bilinirse, koruyucu önlemler geliştirilebilir. Ve hastalık daha iyi tanınırsa, tanı ve tedavi net olarak planlanabilir.
Right colonic and cecal diverticulitis can mimic acute appendicitis. A 14-year-old, 105-kg boy presented at the emergency department with symptoms mimicking acute appendicitis. Surgery revealed a case of perforated solitary cecal diverticulitis. Diverticulosis is a disease known to be common in adulthood, but the incidence is increasing in childhood. Therefore, emergency room residents and pediatric surgeons need to keep this diagnosis in mind in the differential diagnosis of acute appendicitis. Early clarification of the etiology will enable the planning of the best treatment strategy.

19.Chronic Relapsing Inflammatory Optic Neuropathy
Ertuğrul Tan Yassa, Berker Bakbak
doi: 10.14744/SEMB.2017.58561  Pages 437 - 440
Amaç: Kronik tekrarlayıcı inflamatuar optik nöropati (KTİON), izole subakut tekrarlayıcı optik nöropatinin yeni tanımlanmış bir formudur. Bu sunumda, 5 yıllık süre içerisinde tekrar-layıcı optik nöropati atakları geçiren ve KTİON ile uyumlu bulgular gösteren bir olgu sunulmuştur ve benzer hastaların teşhis ve tedavisine katkıda bulunmak amaçlanmıştır.
Olgu: Otuzüç yaşında bayan hasta, sol gözünde 10 gün once başlayan ağrılı görme kaybı ile kliniğimize başvurdu. Hikayesinde, 5 yıldır ataklar halinde görme kayıpları tarif etmekte idi. Oftalmolojik muayenesinde optik nörit ile uyumlu bulguları olan ve görüntüleme tetkikleri sonucu demyelinizan tutulumu olmayan hastada KTİON tanısı konuldu.
Sonuç: KTİON, steroid tedavisine çok iyi yanıt verir fakat steroid dozu azaltıldıktan veya tedavi kesildikten sonra nüks etmeye meyillidir. KTİON teşhisi konmadan önce demiyelinizasyon ile seyreden patolojiler, otoimmün hastalıklar ve sarkoidozis tam olarak araştırılmalı ve dışlanmalıdır. KTİON, doğru tedavi edilmediğinde ağır görme kaybı riski taşıyan bir hastalık olduğundan erken teşhisi önemlidir.
Chronic relapsing inflammatory optic neuropathy (CRION) is a form of recurrent, isolated, subacute optic neuropathy. A 33-year-old female presented at an outpatient clinic with a pain-ful reduction of vision in the left eye that had developed 10 days earlier. The patient provided a background history of 5 similar attacks over the past 5 years. CRION was diagnosed following ophthalmological and imaging examinations, which revealed optic neuritis without demye-lination. The patient was successfully treated with steroids. The early detection of CRION is important because of the associated risk of blindness if CRION is treated inappropriately.

20.Importance of Streptococci Infections in Childhood Neuropsychiatric Disorders
Serkan Kırık, Olcay Güngör, Yasemin Kırık
doi: 10.14744/SEMB.2017.65487  Pages 441 - 444
Amaç: Streptokoksik enfeksiyonlarla ilişkili pediatrik otoimmün nöropsikiyatrik bozukluklar (PANDAS) çocukluk çağının önemli bir nöropsikiyatrik bozukluğudur. Streptococcus pyogenes enfeksiyonu ile ilişkili tikler, obsesif kompulsif bozukluk ve korenin bir arada bulunması önemli olup Swedo ve ark.' nın 1998 yılında tanımlamasıyla bu durumun farkındalığı söz konusu olmuştur. Streptokok enfeksiyonlarının hangi mekanizmayla bu duruma yol açtıkları tam olarak bilinmese de streptokok enfeksiyonlarının tedavisiyle semptomarın şiddetinde azalma görülmesi dikkat çekmektedir.
Olgu-1: Sekiz yaş dokuz aylık kız hasta 2 yıldır devam eden, boğaz enfeksiyonu ile şiddeti artan göz kırpma, boğaz temizleme şeklinde tik bozukluğu ve sürekli el temizleme isteği şikayetleriyle tarafımıza başvurdu. Bununla beraber koreiform hareketleri mevcuttu ve fluoksetin tedavine yanıt vermemişti. Hasta PANDAS ön tanısıyla takip ve tedavi edildi. Streptokok tedavisi ve profilaksisi sonrası şikayetlerinde gerileme izlendi.
Olgu-2: Altı yaş dört aylık erkek hasta 2 yıldır okul başladıktan sonraki dönemde şiddeti artan, enfeksiyon dönemlerinde yazma ve ince motor becerilerinde belirgin gerilemeye sebep olan el ve vücut hareketleri ile başvurdu. Buna ek olarak ağız boğaz temizleme şeklinde vokal tikleri ve obsesif kompulsif bozulukla uyumlu şikayetleri mevcuttu. Boğaz kültüründe S. pyogenes üremesi sonrası tedavi verildi. Depo penisilin profilaksisi sonrası şikayetlerinde gerileme saptandı.
Sonuç: Bu çalışmada obsesif kompulsif bozukluk, tik bozukluğu ve koreiform hareketleri nedeniyle takipli PANDAS tanısı alan iki hasta sunulmuştur. Özellikle enfeksiyon dönemleriyle ilişkili dalgalanma gözlenen nöropsikiyatrik bozukluğu bulunan çocuklarda PANDAS mutlaka akılda tutulmalıdır.
Paediatric autoimmune neuropsychiatric disorders associated with streptococci (PANDAS) are important neuropsychiatric disorders in childhood. Streptococcus pyogenes infection associated with tics, obsessive-compulsive disorders, and chorea co-occurrence is important. Swedo et al. have increased the awareness of this situation since 1998. How streptococcal infections give rise to this condition is not clear yet, but the severity of the symptoms is reduced by the treatment of streptococcal infections is important.
Eight-year- nine-month-old girl presented with complaints of a 2-year history of upper respiratory tract infections and increased severity of blinking of eyes, throat cleaning, tic disorder and obsession with hand cleaning. In addition, choreiform movements were present and fluoxetine did not improve the symptoms. The patient was followed-up and treated with PANDAS pre-diagnosis. Streptococcus treatment and prophylaxis decreased the patient’s complaints.
A six-year-four months old boy, admitted with abnormal hand and body movements, which increased severity after the school period, and causing deteriorated fine motor skills during infectious periods for two years. There were also complaints with vocal tics and obsessive-compulsive disorder in the form of throat cleaning. Treatment of S. pyogenes was administered in throat culture. After the penicillin prophylaxis, the complaints decreased.
In this study, two patients were presented with choreiform movements, obsessive-compulsive disorder and tic disorder due to follow-up PANDAS diagnosis. PANDAS should be considered in children with neuropsychiatric disorders, especially symptoms associated with infection periods.

21.Lithobezoar: A Case Report and Literature Review of an Infrequent Cause of Abdominal Pain
Murat Ferhat Ferhatoglu
doi: 10.14744/SEMB.2018.52714  Pages 445 - 449
Amaç: Bezoar, sindirim sisteminde sindirilemeyen maddelerin birikimidir. Semptomlar, sindirilemeyen maddenin yerleşimine, boyutuna ve türüne göre farklılık gösterir. Bu yazıda 47 yaşında bir litobezoar hastası sunuldu. Tanı ve tedavi yöntemleri tartışıldı.
Olgu: Kırkyedi yaşındaki erkek hasta bulantı, kusma, ağrı ve abdominal distansiyon ile kliniğimize başvurdu. Obsesif ve kompulsif bozukluk öyküsü olan hasta son 3-4 aydır toprak yemeye başladığını ifade etti. Gastroskopide, mideyi dolduran katı toprak benzeri kitle görüldü. Kitlenin büyüklüğü nedeniyle cerrahi yaklaşım seçildi. Postoperatif 4. günde hasta akut miyokard infarktüsü nedeniyle öldü.
Sonuç: Muayene sırasında cerrahlar tarafından psikiyatrik bozukluklar çoğunlukla göz ardı edilir. Hekim, hastanın psikiyatrik durumunu da iyi gözlemelidir. Nadiren, psikiyatrik bozukluklar cerrahi müdahale gerektiren hastalıkların temelinde bulunabilir.
A bezoar is the accumulation of indigestible substances in the gastrointestinal system. Presently described is the case of a 47-year-old male patient who was admitted to the clinic with nausea, vomiting, pain, and abdominal distension. He had a medical history of obsessive-compulsive disorder. He had begun eating soil in the previous 3 to 4 months. Gastroscopy revealed a large, solid, clay-like mass in the stomach. Surgery was successfully performed to remove the collected soil, but unfortunately, the patient died due to an acute myocardial infarction on the postoperative fourth day. Physicians should keep bezoars in mind in cases of unexplained abdominal symptoms, especially in females and patients with psychiatric disorders. Psychiatric disorders are often ignored by surgeons during examinations, which can lead to serious and life-threatening complications.

LookUs & Online Makale